ตั้งใจเอาไว้อย่างมั่นเหมาะ ว่าเดือนนี้ทั้งเดือนจะไม่ทำงานทำการอันใดทั้งสิ้น(ยกเว้นเขียน hometalk) พักผ่อนอย่างเดียว และถ้าใครมาชวนไปไหน จะไม่ปฏิเสธเลยแม้สักครึ่งคำ

ดังนั้นเมื่อวานนี้มหาออดมาชวนไปดูการอัดเสียงนอกสถานที่ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ผมจึงไม่รอช้า แก้ผ้า เอ๊ย...สวมเสื้อผ้ากระโดดขึ้นซ้อนท้ายมอไซต์คู่ชีพของมหาออดบึ่งไปทันที

ที่จริงจะใช้คำว่า"อัดเสียงนอกสถานที่" มันก็ไม่เชิงนะ เพราะถึงแม้จะนอกสถานที่ของเรา แต่มันก็ต้องเป็นในสถานที่ของใครเข้าซักแห่ง จริงมั๊ย น่าจะเรียกว่า"การอัดเสียงนอกห้องอัด"...ตรงตัวกว่า

ช่างเหอะ นั่นมันเรื่องจิ๊บจ๊อย.....โรงเรียนที่เป็นไซท์งานในครั้งนี้คือโรงเรียนเรยีนาเชลี เป็นโรงเรียนในเครือของคาธอลิกแห่งประเทศไทย มีอายุเก่าแก่คู่เมืองเชียงใหม่มาช้านาน จะเก่าแค่ไหนผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยอ่านประวัติของโรงเรียน แต่เท่าที่ประเมินด้วยสายตาคร่าวๆ สังเกตุจากตัวอาคารบางหลังที่ยังหลงเหลืออยู่ จากกระเบื้องปูพื้น จากต้นไม้บางต้น ผมคาดว่าไม่ต่ำกว่า 80 ปี

โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนสตรีเปิดสอนตั้งแต่ชั้นประถมจนถึงมัธยม.....ปลาย(มั๊ง) เพลงที่จะไปอัดเสียงกันในวันนี้ก็เป็นเพลงศาสนาที่ต้องใช้ในโบสถ์คริสต์นั่นแหละ ผมไปด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าจะได้เห็นนักร้องสาวๆหลายคนมาร้องประสานเสียงกัน

แป่วววววว....มาคนเดียวครับและมี

ขอพักเรื่องบันทึกการเดินทางบ้าง เขียนไปเขียนมาชักจะเลี่ยน

เมื่อคืนที่ผ่านมา มีเด็กๆมารับผมออกไปกินเบียร์ หลังจากที่ตระเวณหาที่กันหลายแห่ง ส่วนใหญ่จะแน่นเอี้ยด บางแห่งพอจะมีที่นั่งบ้างแต่ก็ดันห้ามสูบบุหรี่(กินเบียร์ไม่สูบบุหรี่ผมอึดอัดแย่เลย) จนในที่สุดก็ได้มานั่งที่ร้านใกล้ๆบ้านน่ะเอง

ประเด็นของ hometalk วันนี้ก็คือ ผมสังเกตุว่าสภาพเศรษฐกิจของจังหวัดเชียงใหม่ตอนนี้ดีขึ้นนะ ดัชนีเศรษฐกิจแบบบ้านๆของผมก็คือการใช้จ่ายในภาคฟุ่มเฟือย เช่นเที่ยวบาร์เที่ยวผับ การกินอาหารนอกบ้าน การท่องเที่ยว... ฯลฯ

เมื่อเทียบกับ 6 เดือนที่แล้วก่อนที่ผมจะไปเล่นดนตรีที่ภูเก็ต ตอนนั้นสภาพร้านอาหารในเชียงใหม่ย่ำแย่มาก ไปที่ไหนก็มีแต่ความว่างเปล่า ไม่คึกคักเหมือนตอนนี้.... แต่ก็อีกแหละมันก็ยังมีปัจจัยอื่นมาเสริมอีก เช่น... ช่วงสัปดาห์นี้มีวันหยุดยาวตั้ง 5 วัน, ภูมิภาคที่เป็นชายทะเลเริ่มเข้าหน้ามรสุม และที่จะมองข้ามไปไม่ได้ก็คือกระแสเงินที่สะพัดในการเตรียมเลือกตั้ง

ดังนั้น...ที่ผมมองว่าเศรษฐกิจดีขึ้นมันอาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้

วันที่ 5 พฤษภา 2554.... ปราณบุรี

ความเดิมจากตอนที่แล้วบอกว่าเมื่อคืนวันที่ 4 เรานอนกันในโรงแรมม่านรูด ผมจะขอขยายความนิดนึง คือเราวิ่งหาโรงแรมโดยตั้งเป้าว่าขอถูกๆไว้ก่อน เพราะแค่นอนคืนเดียวเองเดี๋ยวเช้าก็จะไปบ้านฉัตรใหญ่กันแล้ว

ครั้นพอเห็นป้ายอันหนึ่งมีคำว่า WI-FI ก็เลี้ยวควั่บ ! ยังไม่ได้ดูชื่อโรงแรมด้วยซ้ำ ปรากฏว่าโรงแรมนี้ชื่อ "กินนรี" (โฆษณาให้ฟรีเลย) ชั้นบนก็ลักษณะเหมือนโรงแรมทั่วไป ส่วนชั้นล่างจะเป็นซองใครซองมันอย่างที่ท่านหลายคนอาจจะคุ้นๆ ......แต่ไม่ยักกะมีม่านแฮะ

ขอแทรกเกร็ดความรู้เล็กน้อย จับประเด็นจากชื่อโรงแรมนี่แหละ ป่าหิมพานต์ในนิทานจะมีสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ท่อนบนเป็นมนุษย์-ท่อนล่างเป็นนก ถ้าเพศชายจะเรียกว่ากินนร(กิน-นอน) ถ้าเพศหญิงจะเรียกว่ากินรี(กิน-นะ-รี) แต่โรงแรมนี้ใช้คำว่า"กินนรี" ผมเดาว่าเจ้าของเค้าลูกเล่นกับภาษาน่ะครับ คือ กิน + นรี... คงไม่ต้องแปลให้หรอกนะ แปลเอาเอง

นั่นแหละ ผมก็เลยทึกทักเอาว่าเป็นม่านรูด ที่จริงไม่ใช่หรอก ขอแก้ไขไว้ตรงนี้เลย

วันที่ 3 พฤษภา 2544

วันนี้ผมจะออกจากเกาะภูเก็ตกันแล้ว ตั้งใจเอาไว้ตอนก่อนนอนว่าจะออกแต่เช้า แต่ก็รู้กันดีว่าเป็นไปไม่ได้ ซึ่งก็จริง เพราะตื่นกันมาก็เที่ยงแล้ว เก็บของอีก 2 ชั่วโมง

แดดก็ยิงเราเปรี้ยง ๆ ๆ ตลอดเวลา ร้อนมาก จัดของท้ายรถเสร็จก็อาบน้ำอาบท่ามานั่งกินข้าวที่โรงแรมหน้าบ้านซึ่งมีเน็ตให้ใช้ด้วย

ผมโดนอีกแล้วครับ ! กำลังนั่งรออีโจอยู่ดีๆมีนักท่องเที่ยวมาสะกิดยิกๆ ผมก็เงยหน้ามาดู ท่าทางจะเป็นชาวจีน แต่ลูกชายหน้าตาฝรั่ง คงจะลูกครึ่ง เจ๊แกถามผมว่า How many baht to airport"

เจี๊ยกกก มันเห็นผมเป็น taxi ไปแล้ว(ที่จริงน่ะผมขับตุ๊กตุ๊ก)