ผมไม่กล้าตัดสินใจ

[lycoolthai]

... ผมไม่กล้าตัดสินใจ

ผมเองอายุเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตวัยรุ่นเหลือน้อยแล้ว


งานที่ทำทุกวันนี้ เริ่มออกทะเลแล้ว


ทักษะทางดนตรีในแบบที่ musician เป็น ก็เริ่มหายไปเยอะแล้ว รู้สึกตัวเองได้จากการไป jam ดนตรีที่วาวีเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา

กระทู้ violin babe ที่คุณหนุ่ยนุ้ยโพสเรื่องการซ้อมของคนจีน ทำให้ผมคิดหนัก
ผมไล่ดู youtube งาน NAMM 2010 มีคน present เครื่องดนตรีมากมาย อยากได้ทั้งนั้น และที่สำคัญทุกคน เก่ง ในบรรทัดฐานสากล


ผมชอบเดวิด เบนวอร์ (David Benoit) กำลังไล่แกะเพลงอยู่ เวลาช่างน้อยเหลือเกิน
ผมชอบ hiromi uehara กำลังไล่แกะเพลงอยู่ เวลาช่างน้อยเหลือเกิน




ผมเริ่มจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ผมกระหายการเล่นดนตรี การซ้อมดนตรีแบบลืมวันลืมคืนเหมือนก่อน

ผมมีความคิดในหัวทุกวัน ตลอดเวลาว่า "ผมจะทิ้งทุกอย่าง เลิกทุกอย่าง แล้วผมจะหนีไปอยู่ที่ๆมีแค่เปียโนกับ Internet ไว้ศึกษา ต้องเป็นที่ๆใช้เงินน้อยที่สุด มีปัจจัย 4 แค่เพียงพอกับการดำรงค์ชีวิตของมนุษย์พอ ลืมไปก่อนว่ามีพ่อแม่ต้องดูแล ลืมไปก่อนว่ามีงานที่ต้องทำ ลืมไปก่อนว่ามี band ต้องรับผิดชอบกับเพื่อนๆ เพราะผมอยากเป็น musician ในแบบของ musician จริงๆ"

... ผมไม่กล้าตัดสินใจ

... และโปรดช่วยภาวนาอย่าให้ผมตัดสินใจด้วยเถิด ..เฮ้อ ไปปรึกษาป๋าดีกว่า

[test999]

ถ้าเราเล่นดนตรีได้ แต่ไม่เก่ง

ฝึกซ้อมหนัก(มั๊ง) แต่ไม่เก่ง

ทำเพลงได้ แต่ก็ไม่เก่ง

.....อย่าให้อะไรๆในชีวิตรเราต้องหายไปเพราะแค่คำว่า ไม่เก่ง

พยายามดูความน่าจะเป็นของเรา ทำแล้วมีความสุขกับมันครับ

อย่าเอาแค่ความอยากของเราไปทำร้ายคนรอบข้าง

การหนี......หนี....หนี........มันจะไม่มีวันสิ้นสุดนะ

ลองคิดแบบ ที่ไม่ใช่วัยรุ่นดูบ้างครับ......สุดที่ต้องทำ......คงไม่มีใครเข้าใจมันได้ดีเท่าตัวของเราเองหรอกครับ

ช่วงที่สับสนอย่าคิดแค่คนเดียวครับ.....ควรปรึกษากับคนที่เหมาะสม

และอย่าให้ความฝันของเราต้องทำร้ายคนที่รักเรา นะครับ

เป็นกำลังใจให้ครับ เพราะผมเองก็เคยเป็นวัยรุ่นเหมือนกัน

ยิ้มเข้าไว้แล้วใจเย็นๆครับ

[pt]

(Wed-27-Jan-2010 14:54)test999 Wrote:  เป็นกำลังใจให้ครับ เพราะผมเองก็เคยเป็นวัยรุ่นเหมือนกัน

ครับ น้าเท๊ดดดดด

แต่ผมตอนนี้ก็ยังวัยรุ่นอยู่ (วัยรุ่นตอนปลาย)

[PAPA]

เดี๋ยวกลับบ้านแล้วจะมาตอบอีกครั้งนะแมน มาลงชื่อว่าอ่านแล้ว

[hoonstudio]

(Wed-27-Jan-2010 17:10)PAPA Wrote:  เดี๋ยวกลับบ้านแล้วจะมาตอบอีกครั้งนะแมน มาลงชื่อว่าอ่านแล้ว

มรรยาทดีเกินไปแล้วนะยะหล่อน

[lycoolthai]

(Wed-27-Jan-2010 14:54)test999 Wrote:  ถ้าเราเล่นดนตรีได้ แต่ไม่เก่ง

ฝึกซ้อมหนัก(มั๊ง) แต่ไม่เก่ง

ทำเพลงได้ แต่ก็ไม่เก่ง

.....อย่าให้อะไรๆในชีวิตรเราต้องหายไปเพราะแค่คำว่า ไม่เก่ง

พยายามดูความน่าจะเป็นของเรา ทำแล้วมีความสุขกับมันครับ

อย่าเอาแค่ความอยากของเราไปทำร้ายคนรอบข้าง

การหนี......หนี....หนี........มันจะไม่มีวันสิ้นสุดนะ

ลองคิดแบบ ที่ไม่ใช่วัยรุ่นดูบ้างครับ......สุดที่ต้องทำ......คงไม่มีใครเข้าใจมันได้ดีเท่าตัวของเราเองหรอกครับ

ช่วงที่สับสนอย่าคิดแค่คนเดียวครับ.....ควรปรึกษากับคนที่เหมาะสม

และอย่าให้ความฝันของเราต้องทำร้ายคนที่รักเรา นะครับ

เป็นกำลังใจให้ครับ เพราะผมเองก็เคยเป็นวัยรุ่นเหมือนกัน

ยิ้มเข้าไว้แล้วใจเย็นๆครับ

ขอบคุณน้าเทสมากครับ สีตัวอักษรเศร้าหมองเหมาะกับอารมณ์ผมดี

นั่นแหละ เพราะคิดอย่างวัยรุ่นไม่ได้ ถึงต้องเบรคตัวเองว่า "อย่าตัดสินใจเชียวนะ" ทั้งๆที่ข้างในมันบอกว่า "ทำไปเล้ยยยย ต้องรอให้แก่ตายก่อนหรือไง หนี้สินก็ไม่มีเนี่ย มีไรก็รีบๆทำไปซะ"

[pt]

ผมกลับเห็นด้วยเต็มที่กับคำว่า "อยากจะทำอะไรก็ทำไปเลย"

แต่ว่าขอบเขตของมันขึ้นอยู่กับปัจจัยแปรผันอีกล้านแปด

[ampmie152]

ผมว่าเราควรจะต้องมองหาเป้าหมายที่ชัดเจนเสียก่อนครับ

การพัฒนาฝีมือให้เก่งขึ้น เป็นเรื่องที่ดี แต่เราก็ควรจะต้องตอบคำถามตัวเองให้ได้อีกหลายอย่าง เช่น...

- เราจะเก่งขึ้นเพื่ออะไร ?
- ทำไมเราจึงคิดว่า การเก่งขึ้น เป็นเรื่องสำคัญ ?
- แล้วสำคัญแค่ไหนในชีวิตของเรา? (ลองไล่ลำดับความสำคัญกับทุกๆเรื่องให้ดี มองให้รอบด้าน)
- เป้าหมายและผลที่ชี้ว่าเราเก่งขึ้นในแต่ละขั้น ?

การทุ่มเททำอะไรอย่างจริงจัง ผมว่าน่าชื่นชมครับ
แต่มันควรจะต้องมีการวางแผนให้เหมาะสมกับตนเองด้วยนะครับ
อย่าให้สุดโต่งจนเกินไป ชีวิตคนเรามันควรจะประกอบด้วยหลายๆสิ่งที่ดีเข้ามาในชีวิต ให้มันพัฒนาแบบองค์รวมครับ

จริงอยู่ที่นักดนตรีหรือศิลปินหลายคนที่เก่งขั้นเทพ เขาประสบความสำเร็จมากมายเพราะความเก่งของเขา
แต่นั่นก็เป็นเพียงเบื้องหน้าครับ มันก็ต้องยอมแลกด้วยหลายๆอย่างในชีวิต ที่เขาอาจจะไม่ได้มาบอกเราก็ได้

อย่าลืมว่า ความสำเร็จที่ระดับเดียวกันมันไม่ได้ให้ความสุขที่เท่ากันกับทุกคนครับ
เอาความสุขเราเป็นที่ตั้งเสียก่อนครับ
...

ถ้าผมเป็นแมน ผมจะยังไม่ทำอะไรขนาดนั้นครับ
แค่ทำอย่างที่เราเคยทำได้ดีกว่าตอนนี้ (แบบเมื่อก่อนที่เราว่ามันดี )
แต่ขอให้มี "ความเพียร" ในการทำอย่างสม่ำเสมอ
เอาแค่นี้ก่อนครับ แค่นี้มันก็เห็นความแตกต่างกันมากแล้ว
ถ้ายังไม่พอใจก็ค่อยๆเพิ่มไปครับ.

[TheChat]

การตัดสินใจทำอะไรก็แล้วแต่ มันมีผลที่ตามมา กับมี ค่าความเสี่ยง ของแต่ละเส้นทาง

ถ้าค่าความเสี่ยงของเส้นทางที่ i แทนด้วย R[i] และ probability ของความเสี่ยงในเส้นทางนั้นคือ P[i]

ผลกระทบ (impact) ของเส้นทางนั้นคือ I[i] <-- impact มี 2 ด้าน ด้านบวก หรือด้านลบ ใส่เครื่องหมายให้ถูกด้วยนะ

ให้เอาผลคูณ R[i]P[i]I[i] มาเป็นค่าน้ำหนักในการตัดสินใจ

หากเลือกทำหลายอย่าง ให้เอาผลบวก sigma(R[i]P[i]I[i]) ในเส้นทางที่เลือกมารวมกัน ... จะได้เป็นค่าประมาณคร่าวๆของผลที่แกจะได้รับ

และสุดท้าย ... R..I...P นะแก

ป.ล. ป๋าเห็นรึยังครับว่าถ้าบอร์ดเราพิมพ์สมการได้เนี่ย reply นี้ของผมมันจะได้อารมณ์กว่านี้

[PAPA]

กลับมาถึงบ้านแล้ว พอดีเมื่อตอนย็น Post ผ่านมือถือเลย พิมพ์ได้ไม่เยอะ

เอาล่ะ แมน .... พี่จะด่าแล้ว เอ้ยตอบแล้วนะ รอ Reply ต่อไป

---

(Wed-27-Jan-2010 14:31)lycoolthai Wrote:  ... ผมไม่กล้าตัดสินใจ

ผมเองอายุเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตวัยรุ่นเหลือน้อยแล้ว
งานที่ทำทุกวันนี้ เริ่มออกทะเลแล้ว
ทักษะทางดนตรีในแบบที่ musician เป็น ก็เริ่มหายไปเยอะแล้ว รู้สึกตัวเองได้จากการไป jam ดนตรีที่วาวีเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา
กระทู้ violin babe ที่คุณหนุ่ยนุ้ยโพสเรื่องการซ้อมของคนจีน ทำให้ผมคิดหนัก
ผมไล่ดู youtube งาน NAMM 2010 มีคน present เครื่องดนตรีมากมาย อยากได้ทั้งนั้น และที่สำคัญทุกคน เก่ง ในบรรทัดฐานสากล
ผมชอบเดวิด เบนวอร์ (David Benoit) กำลังไล่แกะเพลงอยู่ เวลาช่างน้อยเหลือเกิน
ผมชอบ hiromi uehara กำลังไล่แกะเพลงอยู่ เวลาช่างน้อยเหลือเกิน
ผมเริ่มจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ผมกระหายการเล่นดนตรี การซ้อมดนตรีแบบลืมวันลืมคืนเหมือนก่อน

ผมมีความคิดในหัวทุกวัน ตลอดเวลาว่า "ผมจะทิ้งทุกอย่าง เลิกทุกอย่าง แล้วผมจะหนีไปอยู่ที่ๆมีแค่เปียโนกับ Internet ไว้ศึกษา ต้องเป็นที่ๆใช้เงินน้อยที่สุด มีปัจจัย 4 แค่เพียงพอกับการดำรงค์ชีวิตของมนุษย์พอ ลืมไปก่อนว่ามีพ่อแม่ต้องดูแล ลืมไปก่อนว่ามีงานที่ต้องทำ ลืมไปก่อนว่ามี band ต้องรับผิดชอบกับเพื่อนๆ เพราะผมอยากเป็น musician ในแบบของ musician จริงๆ"

... ผมไม่กล้าตัดสินใจ

... และโปรดช่วยภาวนาอย่าให้ผมตัดสินใจด้วยเถิด ..เฮ้อ ไปปรึกษาป๋าดีกว่า

เท่าที่อ่านแบบผ่านๆ พี่ว่าแมนกำลัง "ลนปรานแตกซ่าน"นะ เอิ้ก

เอาล่ะ ตอบจริงๆแล้วล่ะ

เท่าที่พี่รู้จักแมนมา ตั้งแต่เป็นไอ้หนูจำไม ที่ถามแหลกในบอร์ดนี้
วันนี้พี่เองก็ปลื้มกับแมนด้วย ที่เห็นว่าแมนได้เป็นนักดนตรีมืออาชีพ
และสามารถพัฒนาฝีมือขึ้นมาจนหาเลี้ยงตัวเองได้
พี่เองก็เริ่มเหมือนๆแมนนี่ล่ะ

พี่อยากให้แมนคิดอย่างนี้นะว่า มีมากมายครับ
ที่เป็นพวกมีฝีมือ และมีโอกาสได้ฝึกปรือ จนเก่งกาจ
เรียกว่าเห็นแล้วโอ้โห มันไปกินอะไรกันมาว่ะเนี่ย
แต่ก็มีอีกมาก ที่เป็นได้ขนาดนี้ แต่เขากลับใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้
เพียงไม่กี่ส่วน หากเมื่อเทียบกับแมน ที่สามารถใช้ประโยชน์กับมันได้อย่าง
เต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นการหากเลี้ยงตัว มีสังคม และสร้างเส้นทางเดินไปสู่สิ่งที่ต้องการ
จริงอยู่ว่า หลายคนเขามีพร้อมมากมายจนไม่ต้องเอาสิ่งนี้ไปทำมาหากิน
แต่เขาไม่เหมือนเราหรอก

เอาล่ะ ข้างบนนั่นอาจจะนอกเรื่องไปนิด
แต่เท่าที่พี่คิดนะ อาการของแมนตอนนี้เหมือนรู้สึกว่า
ตัวเองทำไมไปถึงไหนเลยว่ะเนี่ย
แต่มันไม่ได้เป็นเรื่องผิดหรอกที่คิดแบบนั้น
พี่กลับมองว่าเป็นเรื่องดี เพราะทำให้เราเริ่มไขว่คว้าหาสิ่งใหม่ๆ
เข้ามาหาตัว
แต่อาการเบื่อ ท้อ เซ็งเป็ด เด็ดไก่ อะไรเทือกนี้
พี่ว่าพักสักหน่อยก็จะหายล่ะแมน

อันที่จริง แมนไม่ต้งเลิกทุกอย่างแล้วไปทำในสิ่งที่ว่าไว้ก็ได้นะแมน
เพราะว่าสิ่งที่แมนทำอยู่นี้ ก็เป็นเส้นทางเดียวกัน
เพียงแต่เราต้องรู้จักปรับใช้ ให้มันเข้ากับสถานการณ์ เท่านั้นเอง
พี่เข้าใจดีว่า เวลาเล่นดนตรีไปนานๆเข้าแล้วมันก็จะ หมดมุกหรือไม่ก็รู้สึก "ตัน"
สิ่งนี้เป็นได้ทุกคนล่ะ พี่เองก็เป็นนะ บางทีก็รู้สึกว่า "เฮ้ยนี่ตรูมาเล่นอะไรว่ะเนี่ย
มันไม่ได้เป็นอย่างที่ตรูอยากเลย มันไม่ได้เป็น นักดนตรีจริงๆ จังๆ"

ในทัศนะของพี่นั้น คำว่านักดนตรี ที่เป็นนักดนตรีน่ะ
มันแล้วแต่คนมองจริงๆ แมนอาจจะมองว่า สิ่งที่เป็นอยู่นี้ยังไม่ใช่
แต่สำหรับพี่ พี่ว่ามันใช่แล้วล่ะ
แต่ทั้งนี้ คนเรามันก็ต้องก้าวหน้า และพัฒนา
ดังนั้น พี่ว่าแมน อเปิดโลกให้ตัวเองมากๆ ดีกว่าไหม
แทนที่จะทิ้งทุกอย่างแล้วไปปลีกวิเวก กับสิ่งที่แมนว่าไว้
พี่ว่ามันอาจจะไม่เพียงพอนะ

พี่เองอาจจะแตกต่างจากแมนหน่อย หรืออาจจะบอกว่าโชคดีกว่าบ้าง
เพราะพี่เริ่มจากสิ่งเล็กๆจริงๆ จากเด็กขนเครื่อง มาเป็นนักดนตรี
จากนักดนตรีมาเป็นนักแต่งเพลง จ่ากนักแต่งเพลง มาขายก๋วยเตี๋ยว เอิ้ก...


เอาล่ะแมน พี่ว่า แมนใจร่มๆ หน่อยก็น่าจะดีนะ
สิ่งที่แมนต้องการทำนั้น พี่เห็นว่า แมนทำได้ทันทีเลยด้วยซ้ำ
ไม่ต้องไปปลีกวิเวกหรอกแมน

ให้แมนคิดทบทวนหน่อยนะว่า สมัยที่แมนหัดเรียนรู้ดนตรีใหม่ๆ
แมนมีภาระอย่างอื่นอีกนะ นั่นก็คือการเรียน เรียกว่าเป็นอันดับหนึ่งเลยล่ะ
หากแมนจะทำอย่างที่คิดไว้ พี่ว่า ไม่ต้องปลีกวิเวกนะ

อ่านให้เข้าใจล่ะ เพราะพี่เองเขียนไปก็งงไปนะ... เอิ้ก