Patid Board

ส่งท้ายผ้าห่มปก(ยังอุตส่าห์มีเรื่องตื่นเต้นจนได้)

Monday — Tue, 30 Mar 2010 10:39:56 +0700

สวัสดีค่ะท่านที่หลงเข้ามาในบล๊อกของmonday

ทีแรกนึกว่าลงเรื่องจบหมดแล้วพอมาดูที่ไหนได้ยังขาดไปอีกหน่อยนึงนี่ แฮะๆ I'm sorry.

ขอบคุณค่ะที่ติดตามอ่านเรื่องราวการเดินทางผจญภัยของผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง หวังว่าคงจะได้อะไรกลับไปบ้างนะ อย่างน้อยก็แค่อยากให้ท่านๆได้สนุกสนานตื่นเต้นเหมือนได้ไปเที่ยวกับเราจริงๆ ที่นี่สวยมากค่ะอยากให้ได้ไปสัมผัสด้วยตัวเอง ใครไปมาแล้วก็แวะเข้ามาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันน๊า

อ่ะ ไปต่อ

ถึงเวลาต้องจากลาสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ไปแล้ว ขาลงดอยก็ต้องวิบากซ้อนมอไซค์ของคุณวิชาญลงมา ที่อุทยานฯฟ้าห่มปก มีบ่อน้ำพุร้อน ที่สำหรับอาบน้ำแร่ อบไอน้ำและสปา ราคาชาวบ้านไว้บริการด้วยนะ ขนาดสาวๆลีซูยังมาแช่น้ำแร่กันเลย เอาละ ถึงตาฉันได้ขัดสีฉวีวรรณบ้างละ

เพียงแค่หย่อนขาลงไปในบ่อน้ำแร่ก็รู้สึกถึงความผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง(สวยในราคาห้าสิบบาท) สนุกใหญ่ แช่ตัวเสร็จก็เข้าห้องซาวน่า อบไอแร่ แล้วก็สลับมาแช่น้ำแร่อีก บ่อแช่ก็ทำสวยงาม สะอาด โปร่งสบายopen air นอนแหงนหน้าดูฟ้าสดใส ภายใต้อุณหภูมิพอเหมาะของบ่อน้ำแร่ อ้อ เขาแยกบ่อหญิง บ่อชายไว้ด้วยฉะนั้นเราก็เลยเซ็กซี่ได้ตามสะดวก Who will ask for more!

พอเห็นว่าความสวยเริ่มกลับคืนมาก็เลยต้องรีบขึ้น ถ้าแช่นานไปเดี๋ยวจะสวยไปหมด
ว้า! เวลาเดินเร็วจัง นี่เราต้องจรลีอีกแล้วต้องรีบไปท่ารถก่อนที่รถกลับเชียงใหม่จะหมด พอเนื้อตัวเบา(จากขี้ไคล) ก็เดินตัวปลิวพร้อมกับทำหน้าน่าสงสารมาที่ด่านเก็บค่าผ่านทางของอุทยานเพื่อมารอโบกรถหารถฟรีไปตลาด

“พี่เจ้าหน้าที่คะ เดี๋ยวถ้ามีรถจะเข้าตัวเมืองฝางช่วยฝากหนูไปคนนะคะ”

ไม่นานเกินรอ สวรรค์ก็บันดาลรถกระบะมาให้ คุณพี่เจ้าหน้าที่อุทยานก็ฝากเรากับโชว์เฟอร์อย่างดิบดี เสร็จโก๋ วางสัมภาระหลังรถได้ก็แจ้นมานั่งสะเออะข้างหน้า พี่ๆมาส่งเราที่ท่ารถ หลังจากรออยู่อึดใจพระพุทธรถหวานเย็นก็มา

ขากลับเข้าเชียงใหม่ก็มีเรื่องตื่นเต้นนิดนึง ระหว่างทางก็จะมีด่านตรวจเยอะเลย เรากะลังเคลิ้มๆก็ถูกปลุกโดยคนชุดกากี
“น้องๆ ขอดูบัตรประชาชนหน่อย” ไม่ดูเปล่ายังมาค้นเป้สัมภาระเราอีกต่างหาก ทั้งรถมาค้นเราอยู่คนเดียวรู้สึกอับอายประชาชีเป็นอย่างมาก ทั้งถุงนอน เครื่องใน ข้าวของกระจุย ด้วยความโมโหเราก็บอกไปว่า
“ลื้อแล้วเก็บเข้าที่ให้เหมือนเดิมเลยนะ” แล้วก็นั่งมองตาเขียว
“ไปไหนมาเนี่ย” หนึ่งในชุดกากีถาม
“ไปดอยผ้าห่มปกมา” เราตอบ
“ไปเที่ยวเรอะ?” ถามแปลกๆจะให้ชั้นไปเตะบอลที่นั่นรึไงฟะ(อันนี้คิดในใจ)
“ไปคนเดียว?” ชุดกากีอีกคนซักต่อ
“ค่ะ” พอได้รับคำตอบพวกเขาทำหน้าแบบไม่เชื่อเอามากๆ เหมือนคิดว่าเราโกหก แต่เราก็เข้าใจนะเพราะในชีวิตเขาคงไม่เจอคนแปลกๆแบบเราบ่อยนัก เราคิดว่าที่เราถูกค้นอยู่คนเดียวเนี่ยคงเป็นเพราะมีรายงานเรื่องการขนยาเสพติดผ่านเส้นนี้แหงๆ แล้วเป้าหมายก็คงจะเป็นผู้หญิงแบกเป้มาคนเดียว เราเลยซวย แต่ระหว่างที่ถูกตรวจค้น เราก็จับตามองตลอด เพราะกลัวว่าจะโดนยัดยา หาแพะ ประมาทไม่ได้ เชอะไม่ได้แอ้มข้าหรอก

พอไม่พบอะไร เขาก็เก็บของเราเข้าที่ตามเดิม(เพราะเรามองตาขวางอยู่) คืนบัตรประชาชนเราเสร็จ พวกเขาก็ลงรถไป ไม่ขอโทษเราสักคำ มาปลุกให้ตกใจตื่นไม่พอ มาทำให้อับอายอีก เสียความรู้สึกจริงๆ
เออนะ มานั่งพิจารณา สารรูปของเราตอนนี้ก็น่าให้สงสัยอยู่หรอก แบกเป้ ดูบ้าหอบฟาง หน้าตาก็เหมือนกระเหรี่ยงตกดอย ผมเผ้ากระเซิง หมดกัน
มาถึงเชียงใหม่โดยสวัสดิภาพก็ตอนค่ำๆ ทริปนี้ไม่โหดร้าย สนุกตามอัตภาพ นานๆจะได้ปลีกวิเวกสักทีก็ดีนะ

ยังจำได้ไหม: คุณยายคุณตา ขายกระเพาะปลาที่ถนนสีลม

opor — Fri, 05 Mar 2010 21:26:57 +0700

ภาพประทับใจหลายคนในอดีต น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีภาพแบบนี้แล้ว

ช่วงที่เขียนบล็อกนี้ (5 มีนาคม 2553) ผมได้ไปเก็บแบบสอบถามในการทำวิจัยเรื่องการใช้สิทธิ์บัตรทองของผู้สูงอายุ
ได้สัมภาษณ์คนแก่หลายคน การได้พูดคุยซักถามปัญหาคนแก่เหล่านี้ทำให้ผมได้ข้อคิดหลายอย่าง

ในการวิจัยนี้กำหนดไว้ว่าจะสัมภาษณ์ผู้สูงในกรุงเทพฯอายุเขตละ 2 คน นักวิจัยจะสุ่มพื้นที่ที่จะทำการสัมภาษณ์ออกมา
แล้วจึงไปลงพื้นที่ เดินถามว่าบ้านไหนมีคนแก่ที่ใช้บัตรทองบ้าง ถ้ามีก็จะขอสัมภาษณ์ จนได้ครบจำนวนที่กำหนด

ที่เขตบางรัก แถวสะพานเหลือง (เป็นย่านที่ผมพักอยู่ด้วย) ผมได้สัมภาษณ์คุณยายท่านหนึ่ง ซึ่งอยู่คนเดียวในบ้านตึกแถวเล็กๆ
กว้าง(แคบ) ประมาณ 4 X4 เมตร ที่ผนังมีรูปที่เคยเป็นรูปหน้าศพของผู้หญิงสาว และชายชรา
คุณยายกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่คนเดียวตอนพี่พวกผมเดินเข้าไป
จากการสัมภาษณ์ทำให้รู้ว่ารูปนั้นเป็นรูปของลูกสาวคนเดียวของยาย และรูปคุณตาสามีคุณยายที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อเดือนเมษาปีที่แล้ว

คุณยายกับคุณตาเคยขายกระเพาะปลาที่ถนนสีลม แต่พอคุณตาเสียชีวิต คุณยายก็ต้องเลิกขาย เพราะไม่มีคุณตาที่เคยช่วยเข็นรถ
คุณยายชี้ให้ดูอุปกรณ์ขายกระเพาะปลาที่วางอยู่ในบ้้านซึ่งยังอยู่ในสภาพดี แต่ตอนนี้ไม่ได้ใช้งานแล้ว

คุณยายเล่าให้ฟังว่าแต่ก่อนมีคนเอาเรื่องคุณตาคุณยายไปลงในอินเตอร์เน็ตด้วย แล้วแกก็เอากระดาษเก่าๆ ที่ปริ๊นท์ฟอร์เวิร์ดเมล
เป็นภาพคุณตากับคุณยายขายกระเพาะปลาอยู่ แล้วก็ชวนให้ไปอุดหนุนคุณตาคุณยาย พอได้ดูแล้วผมรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่า
ตัวเองก็เคยอ่านเมล์ฉบับนี้ผ่านๆเหมือนกัน

รูปคุณยายสมัยที่ยังขายกระเพาะปลา

ตอนนี้คุณยายอายุ 77 ปีแล้ว ท่าทางใจดี ยังพูดจาตอบคำถามได้ดี เป็นโรคความดันเหมือนคนแก่ทั่วไป แกเป็นโรคข้อเข่าเสื่อมด้วย
ทำให้ปวดขา ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ แต่ก็ยังดีที่ใช้สิทธิ์บัตรทอง มีรายได้จากเงินช่วยเหลือผู้สูงอายุเดือนละ 500 บาทเท่านั้น
มีหลานที่เกิดจากลูกสาวคนเดียวที่เสียชีวิตแล้ว 2 คน คนหนึ่งอยู่กับญาติที่สำโรง อีกคนอยู่สถานสงเคราะห์
ผมดูจากสภาพบ้านที่แกต้องอยู่คนเดียวแล้วรู้สึกสงสารคุณยาย อยากจะช่วยเหลือแกบ้าง แต่ก็รู้ว่าจะช่วยยังไงในตอนนี้
จึงไม่ได้พูดอะไร

เมื่อสัมภาษณ์เสร็จก็ขอบคุณ และไหว้ลา คิดว่าบ้านผมอยู่ใกล้บ้านคุณยาย ถ้าพอจะช่วยเหลืออะไรแกได้ในอนาคตคงจะทำ

ผมกลับมาเสิร์ชดูในกูเกิ้ล ก็เจอเรื่องของแก น่าจะเป็นที่พันธุ์ทิพย์ที่มีคนตั้งกระทู้เรื่องของสองตายายขายกระเพาะปลาเป็นครั้งแรก
หลังจากนั้นก็กลายเป็นฟอร์เวิร์ดเมลที่เคยผ่านตาผม และคงจะเคยผ่านตาหลายคนด้วย

กระทู้ต้นเรื่องจาก pantip.com Wrote:http://topicstock.pantip.com/food/topics...06920.html

เหนือขุนเขาดอยผ้าห่มปก(3)

Monday — Wed, 24 Feb 2010 12:00:52 +0700

“อ้าว พระจันทร์นี่” สว่างปานนี้เลยรึเนี่ย อยู่บนดอยได้เห็นเห็นพระจันทร์ใกล้ๆ เต็มดวงโตสวยจับใจ แม้จะง่วง แต่เพลงเพลงนี้ก็ยังแวบเข้ามาในห้วงความคิด
“ฟ้าผ่องเพ็ญ งามเด่นคือดังสวรรค์ งามแต้งามว่า ผู้สาวบ้านใดกันมายืน(นอน)ชมจันทร์ผู้เดียวหนอเจ้า”
หลับไปอีกครั้งไม่รู้นานแค่ไหน แต่จริงๆนอนไม่ค่อยหลับหรอก หนาวปานนั้น คราวนี้ถูกปลุกด้วยแสงและเสียง
“พี่ครับตื่นได้แล้วครับ”
ใครอีกฟะเนี่ย คราวนี้เสียงมาก่อนแสง ยังมึนๆงงๆจากการถูกปลุก หันไปดูนาฬิกาข้อมือพรายน้ำสะท้อนเวลาตีสามครึ่ง นึกได้ว่าเรานัดไกด์ไว้ตอนตีสี่ ต้องเดินขึ้นยอดดอย

พอตีสี่
ทุกคนมาพร้อมกันณ ลานกางเตนท์พร้อมออกเดินทาง พอดีคณะสี่คนที่มาเมื่อวานมาร่วมด้วย สองคนในนั้นเป็นส.ว.(สูงวัย) การเดินจึงต้องค่อยเป็นค่อยไป จากจุดกางเตนท์ไปจนถึงยอดดอยผ้าห่มปกเป็นระยะทาง3500เมตร ช่วงแรกทางค่อนข้างชัน ทางเดินจะเป็นทางดินแคบๆและมืดมาก มีเพียงแสงจันทร์ที่เล็ดลอดต้นไม้ใบหนา ถ้าไม่มีไฟฉายก็คลำทางไปเหมือนคนตาบอด ขบวนการเดินของพวกเราคือ ไกด์ซึ่งเป็นชาวมูเซอแดงเดินนำ ตามมาด้วยลุงกับป้าและอีกสองคนที่เป็นกระทาชายวัยกลางคน ส่วนเราก็เดินคนสุดท้าย ไม่ใช่ไม่มีใครให้ไปเดินตอนกลางขบวนนะ แต่เราชอบเดินปิดท้าย โอ้เอ้ได้ จนพี่คนที่อยู่หน้าเราแซวว่า
“ส่งเสียงมาบ้างนะ แล้วอย่าแอบไปส่งนกฮูกกลับรังล่ะ

ช่วงแรกนี้เหนื่อยเอาการเล่นเอาหอบ สองส.ว.ที่มาด้วยถึงกับโอย คนนึงเจ็บเข่า อีกคนหายใจไม่ทัน ต้องโทษไกด์ที่เดินเร็วเกินไป ขนาดเรายังแทบเดี้ยง เลยต้องบอกให้พี่แกลดสปีดหน่อย จากใส่เสื้อมาสามชั้นค่อยๆถอดทีละชั้นจนเหลือแค่เสื้อแขนยาวตัวเดียว ภายใต้อุณหภูมิสิบองศาเหงื่อยังไหลเลย เนื่องจากเป็นช่วงที่ชันที่สุดและเป็นช่วงเริ่มเดิน ทางอุทยานฯเลยปักป้ายชื่อว่า “ม่อนวัดใจ”
คุณลุงบอกว่านี่ถ้าเดินตอนกลางวันนะกลับไปแล้ว ทีแรกเราก็ลุ้นนะว่าลุงกะป้าจะไปถึงยอดเอฟเวอเรสรึป่าว เพราะเดินไปได้สักสิบยี่สิบเมตรก็ต้องพักตลอด ขึ้นๆลงๆเขาอยู่หลายลูก ทางก็มืดมากถ้าไม่มีไกด์หลงป่าแน่ ไปโผล่อีกทีโน่น หมู่บ้านว้าแดงแหงๆ

ยิ่งสูงความหนาวก็มาทักทายอีกครั้ง ป่าเริ่มเปิด ทำให้ได้เห็นแสงไฟระยิบระยับจากเขตอ.ฝาง-ไชยปราการ “ดาวบนดิน” สวยงามไปอีกแบบ กลัวดาวบนฟ้าจะน้อยใจก็เลยแหงนหน้ามอง เห็นกระพริบทางโน้นดวงทางนี้ดวง ส่องแสงแข่งกับดาวบนดิน อีกฟากของปลายฟ้าดวงเดือนก็เคลื่อนคล้อยค่อยหรี่แสงหลีกทางให้กงล้อสุริยะโคจรมาแทนที่ในอีกฟากฟ้า
พอพ้นเขต “ป่าใส่เสื้อ” อีกห้าร้อยเมตรก็จะถึงยอดแล้ว ความชันช่วงนี้คล้ายกับช่วงแรก แต่กลับไม่เหนื่อยเท่าไหร่ (คงจะชินแล้วน่ะ) ความจริงการขึ้นดอยนี่ก็ดีนะเป็นตัวชี้วัดความฟิตของร่างกาย อ้อที่ชื่อป่าใส่เสื้อก็เพราะต้นไม้ถูกบรรดามอสและไลเคนปกคลุมอยู่ตามต้นเหมือนต้นไม้สวมเสื้อเลย

ในที่สุด พวกเราก็มาแตะป้าย “ยอดดอยผ้าห่มปก” ความสูง2285เมตรบนเทือกเขาแดนลาว อันดับสองรองจากอินทนนท์ ในความหนาวระดับสี่องศา ไม่รู้พี่ๆเค้าทนได้ไง ลากอีแตะกับกางเกงขาสั้นขึ้นมามีผ้าขาวม้าสีชมพูพันคอกันคนละผืน เราก็เลยแซวว่าเป็น “แฟชั่นรับลมหนาวพวกว้าชมพู”

ข้างบนยอดนี่ลมแรงมากหนาวจนมือชาและเจ็บไปหมด จุดที่เรายืนนี่เป็นสันเขาเพราะฉะนั้นก็จะเห็นวิวโดยรอบ360องศา ทำให้รู้สึกว่าถ้าเทียบกับความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติแล้ว มนุษย์เราตัวเล็กนิดเดียว ระหว่างยืนสั่นรอพระอาทิตย์ขึ้น เราก็เลยคุยกับไกด์ชาวมูเซอแดงไปพลาง แม้จะเป็นชาวเขาแต่พี่แกก็พูดไทยชัดและก็นำทัวร์มาห้าปีแล้ว บ้านเขาอยู่ห่างจุดกางเตนท์ไปสี่กิโล
“ถ้ามาช่วงวันหยุดยาว คนจะเยอะมากครับยืนเต็มแน่นไปหมด” (ฉันคงบ้าตาแน่ถ้าต้องมาเที่ยวแบบแออัดขนาดนั้น) บนสันเขาแคบๆอย่างนี้ขวาก็เหว ซ้ายก็เหว ไม่มีการกั้นอะไรไว้เลยเวลาถ่ายรูปริมๆสันเขานี่ต้องเช็คดูให้ดี อย่าเพิ่งรีบก้าวหรือทิ้งน้ำหนัก หล่นลงไปละก็ ไม่อยากนึก

“ป้ายนี้อันใหม่นะครับเล็กลงกว่าเดิมครึ่งนึง อันเก่าถูกชาวบ้านถอนทิ้งไปแล้ว”
“อ้าว ทำไมล่ะ”
“ชาวบ้านโมโหที่ถูกจับตอนเข้ามาหาของป่า ทางหัวหน้าอุทยานฯบอกว่าใครเอาป้ายไม้อันเก่ามาคืนได้จะให้ห้าร้อย”
พี่คนหนึ่งในคณะเราบอกว่า “รางวัลห้าแสนกูยังขอคิดดูก่อนเลย”
“เส้นทางแถวนี้ พวกพ่อค้าก็ยังคงอาศัยเดินไปมาไทยพม่า เคยจ๊ะเอ๋บ้างเหมือนกัน”
“เค้ามาค้าขายอะไรกัน”
“ก็ของป่าก็มี บางทีก็แอบขนยา” อ้าวนี่มันเส้นทางค้ายาด้วยเหรอเนี่ย
“อาณาเขตพม่าล้อมเราเป็นรูปตัวยู มองได้ชัดเจนมากเวลาอยู่บนยอดดอยตรงนี้”
หลังจากที่ไกด์เขย่าขวัญเราเรียกน้ำย่อยแล้ว เราก็ตั้งตาคอยพระอาทิตย์ต่อ แต่เช้านี้โชคไม่ค่อยเข้าข้าง อุตส่าห์ปีนป่ายขึ้นมาก่อนไก่โห่ กะจะมาดูพระอาทิตย์ขึ้นก่อนชาวโลก ฟ้าดินก็ไม่เป็นใจ เมฆเยอะมากบังพระอาทิตย์ซะมิดเลย เจ็ดโมงแล้วเห็นเพียงแต่รังสีแดงๆส้มๆระบายอยู่จางๆ ส่วนทะเลหมอกก็เห็นอยู่ไกลๆฝั่งพม่าโน่น ทัศนะวิสัยขมุกขมัว หนาวก็หนาว เผ่นดีกว่า แค่ได้ขึ้นมาพิชิตยอดอันดับสองของประเทศก็หรูแล้ว

ขาลงนี่เร็วมาก ไกด์ทาร์ซานบอกว่าเขาเคยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงในการลง เราก็เลยแซวว่า “โหนเถาวัลย์หรือแอบติดกระเช้าไฟฟ้าไว้หลังบ้านยะ ถึงได้เร็วขนาดนั้น” แต่สำหรับคนขาสั้นๆและก็เริ่มสั่นเพราะต้องเกร็งขาตลอดเวลาเนื่องจากความชื้นและลื่นจากน้ำค้างตามต้นไม้ใบหญ้า ก็ชั่วโมงนึงพอดีถึงเตนท์

สายๆคณะรุ่นเดอะ ก็จากไป ปล่อยเราไว้ให้เป็นนักท่องเที่ยวหนึ่งเดียวที่นี่ หลังจากกินอาหารเช้าแล้วก็เลยจับกล้องสองตาไปเดินส่องนก นกที่นี่เยอะมาก ทั้งนกเจ้าถิ่น และนกอพยพ อาทิ นกตระกูลกินปลี นกปรอดนกกระรางหางแดง นกจาบปีกอ่อนสีแดง นกเดินดงคอแดง และอีกมากส่องแทบไม่ทัน
ว้า กำลังเพลินอยู่เชียว ก็ต้องถูกขัดตาทัพอันเนื่องมาจากพอดีมีเจ้าหน้าที่ใหม่ถูกส่งให้มาช่วยงานคุณวิชาญอีกสองคน ดันเดินมาชวนเราคุยซะงั้น (เห็นมะ เดินทางคนเดียวเหงาที่ไหน) สักพัก เขาก็ชวนเราไปกินหมูย่างเกาหลี เอ๊ย หมูย่างถังน้ำมัน

ชีวิตคนดอย ห่างไกลตลาดก็ต้องรู้จักประยุกต์อุปกรณ์ทำอาหาร มีอะไรใช้ไอ้นั่น มีอะไรกินไอ้นั่น แล้วไอ้หมูถังฯนี่ก็อร่อยโคตร แค่หมักหมูกับพริกกะเกลือ เสร็จแล้วก็เอาไปย่างรมควันในถังน้ำมันใบใหญ่เจาะก้น มีเตาอั้งโล่ตั้งไว้ในถัง วางหมูลงบนที่ย่าง ถ้าวางไม่หมดก็เกี่ยวกับลวดห้อยไว้ในถัง พอปิดฝา ทั้งควันไฟและความร้อนก็จะทำให้หมูสุกอย่างทั่วถึง เปิดฝาดู หอมยั่วน้ำลาย ไม่ต้องอบนานมากเดี๋ยวจะแข็งเกิน ประมาณ Medium rare ก็ใช้ได้ กินกับน้ำจิ้มแจ่วแซบๆ สุดบรรยาย อร่อยจนลืมดูนกไปเลย เวรกรรม

เหนือขุนเขาดอยผ้าห่มปก(2)

Monday — Thu, 18 Feb 2010 11:19:52 +0700

...ตอนที่ 2

“เดี๋ยวแวะเติมน้ำมันก่อนเน้อ”
“ตามสบายเลยลุง หนูไม่อยากเข็นอ่ะ ลำพังเจ้าเป้กะถุงนอนก็หนักหลายแล้ว”
ก่อนออกจากเกสเฮาส์ ยังโดนเด็กที่นั่นแซวเลยว่าขนทีวีตู้เย็นขึ้นไปด้วยรึไง

พอลุงแกเติมน้ำมันเสร็จก็พาเราฮ่อไปตามทางลาดยาง
ก่อนจะแยกเข้าสู่ทางวิบากขึ้นดอยสิบแปดกิโลจากตีนดอยไปจุดกางเตนท์
น่าจะเป็นสวรรค์ของนักบิดรถแข่ง หน้าฝนนี่ไม่ต้องคุยเลย คงจะลื่นปื๊ดๆ แหงๆ
แต่ด้วยฝีมือจอมพระกาฬของวินมอไซค์เก๋าๆอย่างลุงแสง สอบอมอ
เกือบชั่วโมงสำหรับทางแค่สิบแปดกิโล มีบางช่วงที่เป็นทางอันตรายทางอุทยาน
ก็จะลาดคอนกรีตไว้เป็นช่วงๆ ยิ่งขี่ขึ้นมาอากาศก็เริ่มเย็นขึ้นๆ ความบริสุทธิ์สะอาด
ก็มากขึ้น จากป่าไผ่ ป่าเบญจพรรณก็เริ่มเปลี่ยนมาเป็นป่าสน วิวทิวทัศน์ก็เริ่มปรากฎ
เป็นเส้นทางที่เงียบสงบ ไม่มีรถสวนรถแซงแม้แต่คันเดียว ระหว่างทางก็ชวนลุง
แกคุยไปเรื่อย แถมยังมุขใส่แกอีกนะว่า

“ค่ารถนี่หารสองนะ มาด้วยกันก็ช่วยกันออก ก็ถามแล้วว่าลุงจะขึ้นมาไหม
เห็นลุงมาด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่เหรอ”
“อ้าว แล้วกันมีงี้ด้วยเรอะ งี้เมียก็ด่าลุงตายเลย”
“ไม่รู้แหละ ก็มาด้วยกันแล้วนี่”
“งั้นลุงให้ขึ้นฟรีละกัน”
“อ๊ะ จริงดิ่” โหได้ขึ้นรถฟรีแล้วตู เจอคนใจดีอีกละ

สักพัก สุงแสงสารถีก็พาเรามาถึงจุดบริการนักท่องเที่ยว(จุดกางเตนท์)
เห็นมีรถโฟร์วีลจอดอยู่พร้อมกับเตนท์นักท่องเที่ยวที่กางเรียบร้อยแล้วคาดว่า
คงเป็นสี่คนที่ขึ้นมาก่อน

“ขอบคุณมากค่ะลุง บุญคุณนี้จะไม่ลืมเลย”
“ไม่เป็นไร” พอฉันกำลังจะเดินไป
“ขอค่ารถด้วย”
“อ้าว ก็ลุงบอกขึ้นฟรีไง”
“เออ ตอนขึ้นฟรี แต่ตอนลงจ่ายตังค์ด้วย”

โห ลุงไปจำมุขนี้มาจากไหนฟะ เล่นซ้อนมุขเราแบบคาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย สุดยอด

พอมาถึง คุณวิชาญเจ้าหน้าที่สุดหล่อ(เพราะมีแกอยู่คนเดียวที่นี่) ก็เดินมาต้อนรับขับไล่
เราเป็นการใหญ่

หลังจากทักทายเพื่อนรุ่นใหญ่สี่คนที่มาปักหลักก่อนหน้าเราเรียบร้อยแล้ว
คุณวิชาญก็พาเราเดินมาที่จุดกางเตนท์อันเป็นลานกว้างหน้าศูนย์บริการฯ
เราเลือกห้องสวีตมุมด้านบนเพราะได้เห็นทิวเขาสลับซับซ้อนสวยงาม
และก็มีเทอเรสให้นั่งเล่น

ที่พูดมาเนี่ยโม้ทั้งเพ ไอ้ที่นอนน่ะเหรอ เตนท์กรมป่าไม้ลายวิหคเหิรลมที่เจอ
ทุกๆอุทยานฯน่ะแหละ

พอเก็บสัมภาระ จัดการปูถุงนอนเสร็จโผล่หัวมานอกเตนท์ จะแว๊ว!
อีตาวิชาญยืนดักรออยู่หน้าเตนท์ เราก็คิดในใจ จะบริการอะไรดีขนาดน้าน
คงจะเห็นเราหัวเดียวกระเทียมลีบ เราก็เลยยิ้มเผล่ส่งไป

“กินข้าวเที่ยงมายังครับ”
“ยังเลย ก็ว่าจะมากินที่นี่ เจ้าหน้าที่ข้างล่างบอกว่าบนนี้มีร้านอาหาร”
“พอดีพ่อครัวเขาลงไปซื้อของคงกลับมาเย็นๆ”
“งั้นรบกวนคุณวิชาญต้มน้ำให้หน่อยนะจะกินมาม่า”

นะ การยังชีพแบบง่ายๆ บางทีก็ขัดใจคนรักสุขภาพอย่างเรา เอาเหอะมื้อสองมื้อ
พึ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปก่อนละกัน ระหว่างกินคุณวิชาญก็มานั่งมองเรากินเอ๊ย!นั่งคุยด้วย
เขาบอกว่ามาอยู่ที่นี่ได้สองปีแล้ว เคยทำครัวร้านอาหารญี่ปุ่นมาก่อนในเชียงใหม่
แล้วเบื่อก็เลยออกมาทำงานนี้

“พื้นที่อุทยานสามแสนกว่าไร่ ผมก็เดินมาหมดแล้ว จากผ้าห่มปกมองไปทางทิศตะวันตก
จะเห็นหมู่บ้านนอแลและขอบด้งที่อ่างขางนู่นลิบๆโน่น หมู่บ้านข้างล่างห่างไปสี่โลก็เป็นมูเซอดำ
มูเซอแดง ไทใหญ่”

จุดกางเตนท์นี่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง1924ม. พรุ่งนี้ก็คงจะได้พิชิตยอดดอยผ้าห่มปก
แล้วที่ความสูง2285ม.

ช่วงบ่ายจนถึงเย็นเราก็เดินเก็บภาพวิวทิวทัศน์ ถ่ายภาพกับป้ายมั่ง กับต้นหมากรากไม้ไปเรื่อย
อากาศที่นี่หนาวเย็นตลอดปี ยิ่งมาช่วงพฤศจิกายนถึงกุมภาพันธ์ละก้อ จะได้ลิ้มรสความ
ยะเยือกสุดขั้วดีนักแล อุณหภูมิตอนสี่โมงเย็นอยู่ที่15องศา ที่นี่เราสามารถเดินไปเช็ค
อุณหภูมิได้ตลอดเพราะติดไว้ที่ป้ายหน้าศูนย์บริการฯ สังเกตว่าเมฆค่อนข้างจะหนา
และลมก็แรง แดดอ่อนๆช่วยบรรเทาความหนาวเย็นไปบ้างแต่แดดที่นี่ก็ส่องแบบ
เขียมจริงๆ ทีบางกอกละก้อประโคมส่องเข้าไป จนตัวแทบไหม้เกรียม

เฮ้อ! มนุษย์นี่เอาใจยากซะจริงๆ

ไม่น่าเชื่อว่าที่จุดกางเตนท์จะมีนักท่องเที่ยวอยู่แค่ห้าคน สวรรค์! ได้อยู่แบบสงบ
กับธรรมชาติที่แสนจะเรียบง่าย แค่นั่งมองท้องฟ้าเปลี่ยนสียามเย็นก็เป็นมหรสพโรงใหญ่แล้ว
นี่ถ้ามาช่วงวันหยุดยาวคงไม่ได้มาสัมผัสความสงบและสวยงามเช่นนี้เป็นแน่แท้
แม้ว่าที่นี่จะจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวบนจุดกางเตนท์ก็ตาม ร้านอาหารก็มีแค่ร้านเดียว
และเราก็ไม่ชอบพ่อครัวซักเท่าไหร่ แทนที่จะตามใจลูกค้า ดันตามใจตัวเอง เราสั่งผัดผักซึ่งก็
ง่ายอยู่แล้ว แต่คนขายบอกว่ากินไข่เจียวละกันง่ายกว่า ไม่ได้หั่นผักไว้ (อ้าวก็หั่นไปดิ่ รอได้)
ไงเขาก็ต้องทำให้อีกสี่คนนั้นกินอยู่ดี คนอยากกินอย่างนึงทำให้อีกอย่างนึงใจร้ายมะ
แหมจะไม่ให้ผักเส้นใยไฟเบอร์ตกถึงกระเพาะชั้นมั่งเลยรึ

ตอนหลังที่ปิดร้านแล้วอีตาคนทำกับข้าวนี่ยังมาเมาท์ลูกค้ากรุ๊ปก่อนๆให้ฟังอีก
เราก็เลยคาดการณ์ว่าแกคงจะเอาเราไปเมาท์ให้กรุ๊ปต่อไปฟัง เราไม่ชอบเอาใครมาวิจารณ์
ก็เลยขอตัวไปนอน

อากาศตอนหัวค่ำนี่หนาวจริงๆ คงเป็นเพราะร่างกายยังไม่ชิน ที่นี่ปั่นไฟตอนหกโมงครึ่ง
ก่อนหน้านั้นก็ต้องอาศัยแสงจันทร์ให้ความสว่าง นวลตาดีจริง พอไฟติดเราก็ขยับขยาย
จะไปห้องน้ำ ไชโย! มีเครื่องทำน้ำอุ่นด้วย ได้อาบน้ำอุ่นแล้วเย้!

“เครื่องทำน้ำอุ่นเสียครับ” คุณวิชาญเจ้าหน้าที่หนึ่งเดียวบนดอยบอกมา
ได้ยินเช่นนั้นเกือบช็อคตกดอย

แล้วน้ำก็เย็นเจี๊ยบยังกะน้ำแข็งละลายจะอาบไปได้ไงเนี่ย แต่พอหวนรำลึกว่าไปอาบน้ำเย็น
มาแทบทุกดอยแล้วก็คิดว่าต้องทำลายสถิติต่อไป

วิธีการอาบน้ำของเราก็คือ เริ่มอาบจากข้างล่าง ล้างเท้า ราดหัวเข่า เรื่อยขึ้นมา
เพื่อให้หัวใจและร่างกายได้คุ้นเคยกับความเย็นระดับนี้ก่อน จากนั้นก็ราดแขนซ้าย
แขนขวา สุดท้ายกลั้นใจราดโครมขันใหญ่ พอผ่านไปขันนึง ขันสองก็จะเริ่มชา
ก็รีบๆถูสบู่ แล้วก็ราดๆๆๆๆ พอแล้วแต่ถ้าไม่มั่นใจก็ไม่อาบ ถ้าร่างกายและหัวใจ
ไม่แข็งแรงอาจช็อคได้ เราเองยังรู้สึกเลยถึงหัวใจที่เต้นจังหวะR&B เปลี่ยนมาเต้นB&R จ๊ากๆๆๆ

รอดตายจากheart attackเพราะการอาบน้ำ ก็รู้สึกอุ่นขึ้น สะอาด สบายตัว
แต่ความอุ่นนี้ก็อยู่กับเราแปบเดียว มือเราก็เริ่มเย็น ชา และปวด จนต้องใส่ถุงมือ
กว่าจะงอนิ้วมือให้หยิบจับทำอะไรได้ก็ลำบากลำบน

พอกลับมาถึงเต้นท์ ไฟฟ้าก็ดับลง Now What?
“พอดีเครื่องปั่นไฟไม่ทำงานน่ะครับ”
ค่ะพอดีจริงๆ นี่ถ้าดับตอนอีชั้นอาบน้ำนี่สนุกเข้าไปอีก แหม พี่แกพูดง่ายๆ
แต่คนฟังอ่ะดิกร่อย เฮ้อ! ไฟฉายก็บ่มี เจ้าหน้าที่ก็ไม่มีให้ยืม มีแต่เทียนซึ่งห้ามจุดในเตนท์
เราก็เลยต้องอาศัยแสงสว่างจากมือถือในการค้นหาของต่างๆ

สองทุ่มครึ่ง
ความหนาวเย็นขั้นนาโนของอากาศแทรกตัวทะลุทะลวงเสื้อกันหนาวสองตัวที่ใส่อยู่
จนตับจะแข็งอยู่แล้ว (มาอยู่ที่นี่หน้าหนาวไม่ต้องกินเหล้าก็ตับแข็งได้นะ)
ตอนแรกก็โผล่หัวออกมานอกเตนท์นอนหงายดูดาว แต่ก็ทนความเย็นไม่ได้นาน
ก็ต้องหดหัวกลับเข้ามา ขี้เกียจเช่าเตาอั้งโล่มาก่อไฟให้วุ่นวาย (ก่อไม่เป็น)
อยู่มันแบบดิบๆอย่างนี้แหละได้ฟีลดี

ไม่ไหวแล้วหนาว นอนดีกว่า

เสื้อกันหนาวสอง ถุงนอนสองชั้นก็ยังเอาไม่อยู่ทั้งเย็นทั้งเงียบจริงๆ เงียบจนได้ยินเสียง
ในหูดังวิ๊งๆ สวดมนตร์ แผ่เมตตา ตามลมหายใจเข้าออกจนหลับไป…

ตื่นขึ้นมาเพรารู้สึกว่ามีใครเอาไฟฉายมาส่องที่เต้นท์ตรงหน้าเราพอดี
“ไผวะ ฮึ่ บังอาจมาทำให้เราตื่น” ค่อยๆโผล่หัวออกมาดู ...

ไม่กลัวแฟนแอบไปมีกิ๊กเหรอ...ไอ้เพื่อนหวังดีประสงค์ร้ายถาม

Monday — Wed, 17 Feb 2010 12:01:01 +0700

ไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อกนานมาก คิดถึงจัง พอดีมันมีบางเรื่องราวเกิดขึ้น
ที่ทำให้ชีวิตเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ก็เลยทำให้ไม่ค่อยสะดวกในการ
อยู่หน้าคอมฯ

มาคราวนี้ก็เลยเอาเรื่องราวการผจญภัยสายเดี่ยวมันส์ๆฮาๆติดมือมาฝาก
เป็นทริปที่ไปดอยผ้าห่มปกเมื่อปลายปีที่แล้ว แม้จะไม่ค่อยสะดวกสบายนัก
แต่ก็เป็นธรรมชาติมากๆ บริสุทธิ์สะอาดเรียบง่าย อยากให้เพื่อนสมาชิกได้
ลองไปสัมผัสแล้วจะรับรู้ถึงมนตร์เสน่ห์แห่งขุนเขาแห่งนี้ ที่เราก็ไปหลงใหลมาแล้ว

เหนือขุนเขาดอยผ้าห่มปก

30 พฤศจิกายน........ณ เชียงใหม่
เกือบเปลี่ยนใจไม่ขึ้นดอยซะแล้ว อากาศยามเช้าเย็นสบาย เมื่อตื่นขึ้นมา ที่นอนก็
แสนจะอุ่นและนุ่ม ยากที่จะฝืนใจเปิดหนังตาอันหนาหนักได้ แต่ด้วยวิญญาณนัก
เดินทางก็เลยสะบัดผ้าลุกมาอาบน้ำ

แปดโมงเช้า
โทรไปที่ที่ทำการอุทยานฟ้าห่มปกสอบถามเรื่องอุณหภูมิเมื่อเช้าว่าเป็นไงบ้าง
คำตอบคือ

“ยอดดอยห้าองศาครับปี้ ถ้าจะขึ้นไปต้องมาติดต่ออุทยาน ขอเช่าเตนท์ แล้วถ้า
ไม่มีรถมาเองก็ต้องมาเช่ารถที่นี่ 1800”

งานเข้าแล้วครับท่าน หนาวโคตรยังไม่เท่าค่าเช่ารถโฟร์วีลที่แพงหูฉี่ เอาวะไหนๆ
ก็มาแล้ว ไงก็ไปก่อนละกัน เผื่อไปเจอนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นจะได้ไปขอสมทบด้วยคน

เก้าโมงเช้า
รถออกจากสถานีช้างเผือก ที่จริงกะจะนั่งรถตู้ แต่พอสอบถามราคาแพงกว่าเท่าตัว
ก็เลยตัดสินใจใช้ลา (ธรรมดถ)

ปฐมบทของการมาเยือนเชียงใหม่ก็เพราะว่าเสร็จงานทัวร์ที่นี่ พอส่งลูกทัวร์ก็อยากเที่ยวต่อ
ยิ่งได้ไฟเขียวจากผู้ปกครองก็แทบจะกรี๊ดด้วยความดีใจ ที่จริงการไปเที่ยวกับแฟนมันก็
อบอุ่นดีแต่บางทีเราก็ยังมีโลกส่วนตัวที่อยากทำอะไรโดยลำพังประสาคนเคยโสด
ห่างๆกันบ้างก็ดีจะได้มีเวลาคิดถึงกัน

“ไม่กลัวแฟนแอบไปมีกิ๊กเหรอ” ไอ้เพื่อนหวังดีประสงค์ร้ายถาม
“กลัวไม่ไป ไปไม่กลัวโว้ย คือคำตอบสุดท้าย”
“นี่แกห่วงเที่ยวมากกว่าห่วงแฟนเหรอเนี่ย”
“มัวแต่มานั่งเฝ้ากัน ไม่ต้องทำอะไรพอดี คนมันทำน่ะ ต่อให้อยู่กันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
มันก็ทำได้อยู่ดีจริงป่ะ แกอย่าคิดมาก อ้อนี่มันก็แฟนชั้นนี่หว่า ชั้นยังไม่ห่วงเลย ชีวิตคู่
มันก็ต้องมีช่วง Halloween มั่งดิ
“Halloween อะไรวะเค้ามีแต่ honeymoonไม่ใช่เหรอ”
“นั่นเค้าไปเป็นคู่ถ้าไปเดี่ยวต้อง Halloween ก็ช่วงปล่อยผีไง”
ใช่ ได้มาสายเดี่ยวอีกครั้งเหมือนได้ปล่อยผีจริงๆด้วย แต่ต้องมาเจอกับคำถามเดิมๆอีกละ

มาคนเดียวไม่กลัวเหรอ เดี๋ยวนี้ชินละเรามีหน้าตาเป็นอาวุธกลัวอะไร ผ่านมาเยอะแล้ว

รถหวานเย็นดันเขาพาเราผ่านอำเภอต่างๆจากตัวเมืองจนเข้าเขตฝางก็ต้องแปลกใจ
เห็นป้ายสถานที่ต่างๆเช่นโรงเรียน หน่วยงานราชการขอสนับสนุนให้ฝางเป็น
จังหวัดที่77ของไทย

ทำไมจึงเป็นเช่นนั้นคงต้องไปหาคำตอบซะแล้ว

เที่ยงกว่า
ในที่สุด รถสายเชียงใหม่ท่าตอนก็มาจอดส่งเราที่ตลาดฝาง หลังจากสอบถามต่อรอง
ค่ารถแล้วเราก็บอกคนขับว่าขอไปซื้อของก่อน เตรียมเสบียงไปบ้างเผื่อฉุกเฉินและก็ไป
เดินให้ชาวบ้านคนอื่นๆเห็นการมาของเราเผื่อใครคิดไม่ดีไม่ร้ายจะได้ไม่กล้า ไว้ใจใคร
ง่ายไม่ได้

คนที่พาเราไปส่งที่อุทยานนี่เป็นชายวัยห้าสิบอัพ ดูจากโหวเฮ้ง สแกนคร่าวๆก็ผ่าน
มาทราบตอนหลังจึงรู้ว่าเป็นไทใหญ่ พอดีตอนลงรถแกให้เบอร์โทรและชื่อเขียน
ด้วยภาษาไทยและภาษาไทใหญ่ พร้อมกำชับถ้าจะใช้รถมอไซด์ขึ้นดอยคิด300
โทรมาได้เลย

ณ ที่ทำการอุทยานแห่งชาติฟ้าห่มปก
“ไม่มีคณะนักท่องเที่ยวขึ้นดอยเลยค่ะ” เจ้าหน้าที่เปิดดูบัญชีรายชื่อนักท่องเที่ยว
ไล่ดูรายละเอียดการจองที่พักและจำนวนคนขึ้นจุดกางเตนท์ จากอุทยานฯเราต้อง
ขึ้นไปนอนยังจุดกางเตนท์ ซึ่งห่างจากที่นี่ไปกว่ายี่สิบกิโล อันเป็นทางขึ้นเขา
นอกจากรถโฟร์วีลและมอไซค์(เครื่องแรงๆ)แล้วละก้อ รถอื่นอย่าหวังตะกายขึ้นไปเป็นอันขาด

เฮ้อ ทำไงดีหว่า ไม่มีใครขึ้นแล้ว
“มีนักท่องเที่ยวสี่คนเพิ่งขึ้นไป” น้องเจ้าหน้าที่ยังอุตส่าห์พูดให้ช้ำใจต่อ
“ถ้าจะขึ้นก็ต้องเหมารถไปเองแล้วก็ต้องจ่ายค่าเช่าเตนท์ที่นี่ก่อนค่ะ”
เอาไงล่ะ ไม่มีใครขึ้นแล้ววันนี้ ถ้าจะรอก็ไม่รู้จะมีนักท่องเที่ยวขาจรขึ้นมาอีกรึเปล่า
และถ้าเกินบ่ายสามโมงครึ่งทางอุทยานฯไม่อนุญาตให้ขึ้น ก้มดูเวลานี่ก็จะบ่ายสองแล้ว

“แต่ถ้าขึ้นพรุ่งนี้จะมีเจ้าหน้าที่ขึ้นไป” เราคงไม่เสียเวลารอแน่ คิดเช่นนั้น
“อะโหลๆ ลุงมอไซค์ ออกมาไกลรึยังคะกลับมารับหน่อยหนูจะขึ้นไปจุดกางเตนท์”
เพียงแค่ลัดนิ้วมือลุงแสงชาวไทใหญ่ก็ฮ่อมารับเราอีกครั้ง เฮ้อจ่ายสามร้อยก็ดีกว่า
พันแปดละว้า

“โอเคไปโลดเลยลุง”
“ไปบ่ได้ น้ำมันจะหมดแล้ว”
“อ้าว"

โปรดติดตามตอนต่อไป

The Exile: เฮฟวี่เมทัลสายเลืิอดลาว!

opor — Fri, 12 Feb 2010 14:11:53 +0700

The Exile เป็นวง Hard Rock/Heavy Metal สมาชิกวงเป็นคนลาวที่อพยพไปอยู่ที่แคนาดา

สมาชิกของวงประกอบด้วย

Peth Noravong: Vocal, Guitar
Vieng Phavongkham: Drums
Ole Sysomboun: Bass
Khamsing Phommachak: Guitar

วงนี้ออกผลงานมาทั้งหมด 3 ชุด

1991 - Our Homeland

1995 - The Exile

1999 - Homecoming

อัลบั้มชุดที่สองที่ใช้ชื่อเดียวกับวง พวกเขาได้ออกกับสังกัดแกรมมี่ เป็นเฮฟวี่เมทัลเนื้อร้องภาษาไทย
เนื้อเพลงชุดนี้เป็นทีมของแกรมมี่แต่งให้ ซาวด์ในชุดจึงออกมาคมชัดมากๆเลย
ซึ่งซาวด์ชุดนี้จะดีกว่าในชุดอื่นๆของวง คงเพราะแกรมมี่ออกทุนให้
ทำให้ได้ไปบันทึกเสียงและมาสเตอร์กันที่ห้องอัด Metalworks Studio

อหังการ์

ปล่อยไปกับสายลม

น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกเขาต่างแยกย้ายกันไป ทำให้ยังไม่มีผลงานใหม่ๆในตอนนี้
สามารถไปเยี่ยมเว็บไซต์ของพวกเขาได้ที่ http://www.theexile.ca

(ขอบคุณป๋าสำหรับเทคนิคการทำ Hotlink) ....The Exile....

Don

Monday — Sat, 26 Dec 2009 19:35:53 +0700

Don’t be afraid

ใกล้จะหมดไปอีกปีแล้ว เผลอแป๊ปเดียว สังเกตมั้ยว่าเดี๋ยวนี้เวลามันเดินเร็วมาก เดี๋ยวก็หมดวัน เดี๋ยวก็หมดเดือน รู้สึกว่าเพิ่งจะจ่ายหนี้รายเดือนไปแหม็บๆต้องจ่ายอีกละ พอจ่ายช้าเจ้ากรรมนายเวรก็ตามมาหลอนหลอก แต่เรามีคาถาเด็ดไม่กลัวอยู่แล้ว ท่องไว้เลย “ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย” พูดเรื่องเวลาแล้วเครียด เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

เป็นไงบ้างคะการผจญภัยของเรา เรื่องจริงผ่านจอไม่มีต่อเติม หลังจากที่รอดชีวิตจากทริปแม่แจ่มมาได้ ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวอีกแล้วสำหรับนักเดินทางเดนตายอย่างเรา

ว่าด้วยเรื่องความกลัว คนเราก็กลัวไปเรื่อย กลัวตาย(อันนี้เราไม่กลัวแต่กลัวทรมานก่อนตายมากกว่า กลัวผี (อันนี้เรากลัว แต่แผ่เมตตาทำใจกล้าๆเข้าไว้) กลัวเครื่องบินตก (อ้าวก็นั่งรถไฟสิ) กลัวความมืด (กลัวนิดๆ) กลัวหลงทาง (อันนี้ไม่กลัวแต่เซ็ง) ส่วนผู้หญิงก็จะกลัวเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างคือ กลัวถูกข่มขืน (ใครก็กลัว)
แล้วไงอ่ะ กลัวแล้วไม่ไปไหนเลยเหรอ ก็ไม่ใช่ แต่ไปแล้วก็ต้องเดินทางด้วยสติ มีสติเป็นเพื่อนร่วมทางซะอย่างก็ไม่ต้องกลัว ใครบางคนบอกว่าสิ่งที่ต้องกลัวก็คือความกลัวต่างหาก คนกล้าตายครั้งเดียว คนขี้ขลาดตายหลายครั้ง

ผู้หญิงเดินทางคนเดียวอย่างเราก็เลยต้องระมัดระวังเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว เชื่อsense ใช้ commonsense และหลักธรรมด้วยโดยเฉพาะ สัปปุริสธรรม7 ถ้ารู้สึกว่าไม่ใช่ ไม่ปลอดภัย เราก็ไม่ไป อย่าฝืนดูทางหนีทีไล่ให้ดี ว่าไปแล้วการท่องเที่ยวเดินทางคนเดียวนี่ก็ถือเป็นการไปฝึกสติอย่างหนึ่ง ฝึกการเอาตัวรอดและก็ท้าทายดี ไม่รู้ว่าชาวเว็บป๋าฯมีใครชอบไปเที่ยวแนวซาดิสซ์แบบนี้บ้างไหม ถ้ามีขอเชิญเข้าชมรมสายเดี่ยว มาคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ได้เลยว่าไปเจออะไรมาบ้าง

Don’t be afraid to try something new and challenging

ใช่! ไม่แต่เฉพาะเรื่องการเดินทางคนเดียว อยากจะบอกทุกๆคนว่าจงกล้าที่จะริเริ่มทำสิ่งใหม่ๆ ที่อยากทำ ที่ถูกเก็บดองฝังลึกอยู่ในสมองมานานจนจะเป็นฟอสซิลอยู่แล้ว ชีวิตนี้สั้นมีอะไรอีกตั้งหลายอย่างที่เราอยากทำ เพราะฉะนั้นจงอย่าปล่อยให้มันเป็นแค่ฝันแล้วก็ฝ่อไปตามกาลเวลาที่วิ่งเร็วยังกะรถด่วน ต้องใช้ชีวิตให้คุ้ม

เราก็เช่นกัน เมื่อก่อนก็ไม่กล้าที่จะทำนั่นทำนี่ ในสมองมีแต่โปรเจคเยอะแยะแต่พอคิดแล้วไม่ได้ทำมันก็ถูกลืมถูกทับถมโดยโปรเจคใหม่ๆเรื่อยๆ แต่เดี๋ยวนี้เริ่มแก่ขึ้น ตั้งใจจะทำสิ่งที่อยากทำให้มากที่สุด คิดอะไรได้ก็ทำเลยตามแผนที่วางไว้ อยากมีธุรกิจเล็กๆก็เริ่มเลย โปรเจคแรกทำน้ำผลไม้เพื่อสุขภาพส่งขายตามร้านอาหาร อยากร้องเพลงเล่นดนตรี ก็ชวนแฟนไปตั้งวงเปิดหมวกที่สนามหลวงค่ำวันศุกร์วันเสาร์ บางทีก็เอาของเก่าๆในบ้านและหนังสือที่อ่านแล้วไปวางขาย ขายแบบถูกๆเล่มละไม่กี่สิบบาท นอกจากได้กำจัดของไม่ใช้และหนังสือไม่อ่านแล้ว คนอื่นๆ ก็ยังเอาไปใช้ไปอ่านต่อได้เป็นต้น สนุกดีแฮะ ได้ทำอะไรแปลกๆ แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ พอได้เริ่มก็เหมือนเครื่องมันสตาร์ท ทีนี้พอคิดจะทำอะไร ก็มีความกล้าเป็นทุนได้ตังค์หรือไม่ได้ตังค์ไม่สน ขอแค่มีความสุขที่ได้ทำ ผลกำไรไม่ใช่เป้าหมายเพียงอย่างเดียว เพราะเป้าหมายมีตลอดเส้นทางและก็เพิ่มลดเปลี่ยนแปลงได้ตลอด ไม่ได้ไปยึดติด ทำไปเรื่อยๆทำอย่างสนุกและมีความสุข ถ้าทำแล้วพบว่าไม่ใช่ก็หยุด ก็เลิก ก็ปรับก็เปลี่ยน ไม่ต้องเอาเป็นเอาตาย อย่าไปกดดันตัวเอง คนเรามันต้องลองทำหลายๆอย่างจนค้นพบว่าจริงๆแล้วอะไรเหมาะกับตัวเราที่สุด ลงตัวที่สุด ทั้งนี้และทั้งนั้น ก็ต้องอาศัยความอดทนและต่อเนื่องเพราะแน่นอนปัญหามีตลอด ถ้าได้เริ่มทำอะไรสักอย่าง แต่ถ้ายังไม่ทันได้ทำจนถึงที่สุดก็หยุดแล้ว ทั้งที่ลองอดทนอีกนิดก็จะเห็นผล อุปมาเหมือนการขุดทอง อย่าเพิ่งเลิกถ้ายังไม่เจอทอง เพราะจริงๆทองอยู่ตรงนั้นแค่ขุดลงไปอีกทีเดียวก็เห็นแล้ว

แก่แล้ว? Oh! No worry.

อายุเป็นเพียงตัวเลข ศิลปิน บุคคลยิ่งใหญ่ระดับโลก ก็มาฝากผลงานไว้ตอนเฒ่าชแรแก่ชรากันก็เยอะ
ลองใช้ปีหน้าที่กำลังจะมาเยือนได้เริ่มต้น ทำโปรเจคในฝันให้เป็นจริงกันเถอะค่ะ
เอาใจช่วย และขอให้ประสบความสำเร็จ เป็นปีทองของสมาชิกทุกคนนะคะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ

TC Electronic : Impact Twin

TangKai — Sat, 19 Dec 2009 00:50:06 +0700

เคยแวะไปเห็น Impact Twin มาทีนึงแล้วในเวปของ TC Electronic แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร
จนน้า pigkolo พูดถึงขึ้นมาอีกทีก็เลยแวะเข้าไปดูซะหน่อย เรื่อง feature ก็ถือว่าดี
แต่ที่สะดุดตา (ทั้งปี) ก็คือ GUI ของ Control Panel ลองดูสิว่ามันคุ้นๆไหม

หน้าตาของ Control Panel เรียกได้ว่าแทบจะเหมือนกันบน Propellerhead Record
ที่มีต้นแบบมาจาก SSL console แต่ที่ดูน่าสนใจกว่าก็คือนี่เป็น control panel ของ audio interface
ซึ่งหมายถึงการควบคุมทุกอย่างตรงนี้มันส่งผลแบบ real-time (หรือใกล้เคียง) ทั้ง EQ-comp-DeEsser-Reverb
รวมถึงมี visual patchbay ด้วย ดูแล้วน่าใช้ดีจริงๆ
ตลาด desktop studio นี่ห่ำหั่นกันได้สะใจมาก

แอบเซ็งอยู่อย่างว่า Impact Twin แถม Ableton Live Lite 8 มาให้
แทนที่จะเป็น Cubase LE4 ที่ผมคิดว่ามันใช้งานจริงได้มากกว่า

more info & image credit : http://www.tcelectronic.com/impacttwin.asp

Time Spent Mixing In Pro Tools LE

TangKai — Fri, 11 Dec 2009 01:40:49 +0700

ใครๆก็รู้จัก Pro Tools ว่าเป็น software ในระดับ industry standard ในเรื่อง audio ทั้งงาน music และ post-production
และ Pro Tools LE ก็ดูจะเป็นทางเลือกที่คนส่วนใหญ่เข้าถึงได้ไม่ยาก เพราะราคา hardware ไม่สูงมาก
แต่ข้อจำกัดที่ PT-LE ไม่มี Automatic Delay Compensation (ADC) ก็ยังถือเป็นปัญหาใหญ่ในการทำงานอยู่

ผมชั่งใจมานานแล้วเหมือนกันว่าจะใช้ Pro Tools ดีไหม แน่นอนว่าการที่มันเป็น industry standard ทำให้เราคงเลี่ยงมันไม่ได้แน่ๆ
แต่พอคิดถึงความลำบากกับเรื่องจุกจิกเล็กๆน้อยๆในการทำงานก็ทำให้ไม่อยากใช้ สักเท่าไหร่ ผมเคยชินกับ software จากฝั่ง Steinberg
ซึ่งความเคยชินทำให้ทำงานได้เร็ว และไม่ต้องมาห่วงกับเรื่อง ADC ที่ดูเหมือนทุกค่ายที่ทำ DAW software จะมีกันหมดแล้ว ยกเว้น PTLE

บ่นมาตั้งยาวก็เพื่อจะแนะนำรูปด้านล่างนี้ที่เพิ่งเห็นมาจาก Twitter ของ @theaudiogeek ที่เสียดสีข้อจำกัดเรื่อง ADC ของ PTLE ได้มันส์ดีเหลือเกิน
ถึงแม้ว่าทุกวันนี้จะมี plugin อย่าง Mellowmuse ATA ออกมาช่วยเรื่องนี้ แต่ยังไงซะความสะดวกก็ไม่เท่ากับการมี ADC เป็น feature ของ DAW software แน่นอน

image credit : http://twitter.com/theaudiogeek/status/6486735383

แม่แจ่ม หุบเขามฤตยู (ส่งท้าย)

Monday — Wed, 09 Dec 2009 20:47:02 +0700

..... ..... .....

ทันใดนั้น ก็มีรถกระบะคันหนึ่งวิ่งออกมาจากหมู่บ้านนั้น บรรทุกคนงานมาเต็มท้ายแถมด้วยเครื่องมือกระสอบจอบเสียม เต็มอัตรา ไม่มีเวลาอีกแล้วถ้าตัดสินใจช้าไปนิดเดียวก็ยากจะคาดเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้น รถคันนั้นวิ่งใกล้เข้ามาและก็เกือบจะขับผ่านเราไปแล้ว เสียงสุดท้ายก็หลุดลอดออกมาจากลำคอ

“จอดก่อนค่ะ ขออาศัยไปด้วย” ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปไหน เป็นใครแต่สังเกตจากการแต่งตัวก็คงเป็นชาวบ้านที่มาทำงานในไร่นาแถวนี้และกำลังจะกลับบ้าน คนท้ายกระบะเห็นฉันในสภาพขะมุกขะมอมก็ตะโกนบอกให้คนขับจอดรถ ฉันก็เลยรีบจูงรถไปทันทีขอติดรถเพื่อไปออกถนนใหญ่แต่เขาบอกว่าไปไม่ถึงหรอกจะแยกไปอีกหมู่บ้าน แต่ก็ติดรถมาได้เพราะตรงจุดทางแยกกลับหมู่บ้านพวกเขาไม่ไกลจากถนนใหญ่แล้ว พวกเขากุลีกุจอช่วยกันยกจักรยานขึ้นไปบนรถที่แน่นเอี้ยดอยู่แล้ว ฉันปีนตามขึ้นไป และนึกอยู่ในใจว่าเอาละ ต่อไปจะเป็นไงไม่รู้ รอดออกมาจากป่านั่นได้ก็เดนตายแล้ว ไม่มีอะไรจะต้องกลัวอีกต่อไป ระหว่างที่นั่งมาฉันสังเกตว่าสองข้างทางมีแต่ป่าสักไม่มีหมู่บ้านอีกเลย และเส้นทางก็ลดเลี้ยวขึ้นๆ ลง ๆ เขาอยู่ตลอดเวลาแม้จะเป็นทางลาดยางแล้วก็ตามหากต้องปั่นรถยามนี้ก็คงไม่รอด ฉันนึกย้อนกลับไปว่าถ้าไม่ได้รถคันนี้ป่านนี้ฉันคงเป็นลมล้มพับอยู่แถวนั้น

พอเริ่มตั้งสติได้ ฉันก็เริ่มจ้อ แม้ในยามเฉียดตายเช่นนี้ก็ยังอุตสาห์เป็น "กี้ ชวนชื่น" ในวงสนทนา หลังจากสร้างความเป็นกันเองจนพวกเขาเริ่มกล้าคุยกับฉันมากขึ้น ป้าคนหนึ่งก็เผยบางอย่างกับเราที่ทำให้เราแทบช็อคตกรถ แกบอกว่า “ปกติไม่มีใครกล้ารับคนแปลกหน้าหรอก ไม่รู้ว่าคนดีหรือคนร้าย”

“ป้าหมายความว่าไงคะ” ฉันถามด้วยดวงตาลุกโพลง

“แถวนี้มันมีพวกค้ายาบ้า บางทีก็มีตำรวจปลอมตัวมาล่อซื้อยา ปกติเขาไม่มาเดินคนเดียวกันหรอก น่ากลัว (ตรงนี้รู้สึกป้าแกจะแอบว่าเราว่าบ้า) พี่ผู้ชายอีกคนเสริม “ยิ่งโพล้เพล้ใกล้ค่ำนี่ก็ยิ่งไม่น่าไว้ใจ ไม่รู้ว่าใช่คนหรือเปล่า”

“หา!” อะไรกันนี่ นอกจากคนบ้า ยาบ้า ตำรวจแล้วยังมีสิ่งที่ปกติมองไม่เห็นแต่อาจมาให้เห็นด้วยเหรอ ฉันว่าชาวบ้านแถวนี้ไม่หลอกฉันให้เสียเวลาและแน่ใจว่าพวกเขาคงเจอกันครบแล้วทุกกรณี ใช่ในป่ามักมีอะไรที่เราคาดไม่ถึงเสมอ หนำซ้ำเพิ่งมารู้ความจริงว่าป่าที่เราลุยมาเนี่ยก็ป่าช้าของพวกชาวเขาเป็นส่วนใหญ่ เวลาใครตายก็จะเอามาฝังในนั้นแหละ หนีเสือปะเสือซะงั้นเวรกรรม รู้งี้ปั่นกลับตั้งแต่ป่าช้าแรกแล้ว

“งั้นไอ้กองหินตามทางนั่นก็...” ฉันเว้นไว้ให้หนึ่งในนั้นตอบ

“หลุมศพ”
ฉันได้แต่ “เหรอคะ” ฉันพยายามกลืนน้ำลายลงคอเมื่อรู้คำตอบแต่คอมันหนืดจนไม่มีอะไรจะกลืนแล้ว แห้งผากเกินจะทน ดูเหมือนพี่ป้าน้าอาจะรู้ว่าฉันคงจะหิวน้ำ “ทนหน่อยนะ ตรงทางแยกก่อนถึงถนนใหญ่มีร้านขายของอยู่”

ก่อนจากลา ฉันกราบขอบคุณพวกเขาที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันพยายามจะตอบแทนพวกเขาด้วยการเลี้ยงน้ำและขนมด้วยปัจจัยร้อยกว่าบาทที่มีอยู่แต่พวกเขาก็ไม่ยอมและคงจะรีบกลับบ้านด้วย โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงฉันรีบเข้าไปหยิบน้ำเย็นในตู้แช่มาดื่มอย่างสุดกระหาย เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ในทันใด แต่พอเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่แขวนอยู่ในร้าน อีกสิบห้านาทีหนึ่งทุ่ม ก็รู้สึกเหมือนตกสวรรค์ในทันที แทบสำลักน้ำรีบละล่ำละลักถามลุงเจ้าของร้านว่าอีกนานไหมจะถึงถนนใหญ่ แกบอกว่าไม่ไกลหรอกขี่ไปเรื่อย ๆ (อีกแล้ว รู้สึกเกลียดคำนี้จริง ๆ ตอนนี้ขวัญผวาทุกทีที่ได้ยิน)

ก็จริงของแก หลังจากได้น้ำเข้าไปแล้วแรงก็กลับคืนมา ฉันรีบปั่นจักรยานฝ่าความมืดมุ่งสู่ไฮเวย์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่ารอดตายแล้ว โชคดีที่จากถนนใหญ่กลับที่พักเป็นทางลงเขาตลอด ฉันก็เลยทำเวลาได้ดี ถึงแม้จะเป็นถนนหลวงแต่ก็มีอยู่ช่วงหนึ่งที่สองข้างทางเป็นป่าและไม่มีไฟแถมไม่มีรถสวนมาเลย(เหมือนเป็นด่านสุดท้ายของบททดสอบ) ยามเย็นย่ำในฤดูหนาวมันยะเยือกสุดขั้วหัวใจที่ต้องปั่นต้านลมหนาวฝ่าความมืด ไม้ใหญ่เล็กดำทะมึนยืนเรียงรายประหนึ่งฉากของหนังสยองขวัญ โชคดีที่เป็นทางลงเขาฉันก็ทะยานไปตามแรงโน้มถ่วงแบบไม่คิดชีวิตแล้ว

พอผ่านมาได้แสงไฟที่มาจากสวนป่าแม่แจ่มเหมือนจะเป็นสัญญาณบอกว่าเส้นชัยอยู่ที่นั่น พอไปถึงที่หน้าสำนักงานก็พบว่าเจ้าหน้าที่เกือบสิบคนกำลังยืนชุมนุมกันอยู่ดูซีเครียด บางสิ่งบอกฉันว่าพวกเขากำลังจะออกตามหาคนหาย ฉันพยายามทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น(ทั้งที่วิญญาณกำลังจะออกจากร่าง)เดินเข้าไปทักทายพวกเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ก้มลงไปมองสารรูปตัวเองเสื้อก็เปื้อนฝุ่นยีนส์ก็มีคราบโคลนแห้งเกรอะ รองเท้า(เดินห้าง)ก็เยินแปลงร่างเป็นรองเท้าเดินป่า นี่ยังไม่นับรอยฟกช้ำดำเขียว พวกเขาเห็นสภาพฉันตอนนั้นก็ยิ้มไม่ออกอึ้งกันไปเลย หนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นว่ากำลังจะออกตามหา แต่พอพวกเขาเห็นว่าฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร(แค่หนุมานคลุกฝุ่น)และปลอดภัยกลับมาก็เริ่มยิ้มได้และพร้อมใจกันปรบมือเป็นการใหญ่ยอมรับถึงความกล้าบ้าบิ่น ทุกคนบอกว่ายังไม่มีใครเคยขี่เส้นทางนั้นเลยถ้าจะขี่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมและต้องใช้เวลาเกือบวัน
เพิ่งจะทราบจากหัวหน้าสวนป่าแม่แจ่มตอนนั้นคือคุณนวรัตน์ บอกว่าความจริงมันไม่ใช่ยี่สิบแปดกิโลนะ มันมากกว่านั้น...
ฉัน “!?!”

แวะพัก

Monday — Wed, 09 Dec 2009 09:48:47 +0700

สวัสดีจ้ะ

พักกันหน่อยนะ อ่านจนหืดขึ้นคอกันรึยังคะ

เหนื่อยละซิ นี่ขนาดไม่ได้ไปด้วยนะ ก็บอกแล้ว ว่าไม่มีใครกล้าไปเที่ยวด้วยเลย ลองชวนๆดูส่ายหน้ากันเป็นแถว ตอนแม่แจ่มนี่โหดจริงๆ ยังคิดอยู่เลยว่าไม่น่ารอดกลับมา แต่ก็นะ

ถ้าไม่ถึงที่ตายวายชีวาตม์
ใครพิฆาตเข่นฆ่าไม่อาสัญ
ถ้าต้องถึงที่ตายวายชีวัน
ไม้จิ้มฟันทิ่มเหงือกยังเสือกตาย

จริงมั้ยย

โปรดติดตามการผจญภัยต่อ

แม่แจ่ม หุบเขามฤตยู (ช่วงที่3)

Monday — Tue, 08 Dec 2009 10:11:10 +0700

........ .......... ..........
จากนั้นเริ่มตั้งจิตอธิฐานถึงเจ้าป่าเจ้าเขาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ปกปักรักษาป่าแห่งนี้ หากว่าวันนี้ชะตาถึงคาดต้องมาจบชีวิตที่นี่ก็ขอให้เป็นไปตามกรรม(ถึงตรงนี้ฉันพร้อมแล้วจริง ๆ เพราะมันมองไม่เห็นอะไรนอกจากป่าและความมืดที่เริ่มจะแผ่คลุมท้องฟ้า) หากว่ายังไม่ถึงที่ตายก็ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองปกป้องข้าพเจ้าให้มีชีวิตรอดปลอดภัยกลับที่พัก

ว่าจบก็เริ่มรวบรวมกำลังกายใจไปต่อ คนเราพอใจมันเริ่มสงบก็ทำให้นึกถึงสิ่งดี ๆ ทั้งพ่อแม่ และบทสวดมนต์ต่าง ๆ ที่เคยเรียนตั้งแต่ประถม ขุดขึ้นมาภาวนาในใจแบบnonstop เริ่มตั้งแต่นะไมสามจบ นึกได้ว่าพี่มหาคนหนึ่งเคยบอกว่าเวลากลัวผีต้องสวดอิติปิโส เริ่มรู้สึกดีขึ้นความกล้าความเชื่อมั่นมาทันที จากนั้น ก็ต่อด้วยชินบัญชรที่สวดอยู่เป็นนิจปิดท้ายด้วยสัพเพสัตตาแผ่เมตตาให้ญาติโยมแถวนั้นซะเลยจะได้ไม่มายุ่งกะเรา เพิ่งจะเห็นข้อดีของการสวดมนต์นั่งสมาธิที่หมั่นฝึกไว้ก็วันนี้แหละ ตอนนี้กำลังใจกลับมาแล้วแต่กำลังกายกำลังจะแย่ เพราะช่วงหลัง ๆ จากที่เราขี่จักรยานกลายเป็นว่ามันขี่เรา จูงมันตลอดบางช่วงอยากจะทิ้งมันซะกลางทางเพราะมันกลับกลายเป็นภาระแสนหนักหน่วงโดยเฉพาะยามจูงขึ้นเขาสูงชัน ต้องข้ามสะพานไม้แคบ ๆ และเดินข้ามลำห้วยที่กลายเป็นโคลนคลักยามหน้าแล้ง

ด้วยความที่ผจญกับความสงบเงียบในป่าคนเดียวปัญญาก็ผุดขึ้นมาอีก นึกถึงพระราชนิพนธ์ของในหลวงเรื่องพระชนก ที่ท่านต้องว่ายอยู่ในมหาสมุทรแบบไม่เห็นฝั่ง แต่ท่านก็ยังมีความเพียรว่ายต่อไปอย่างไม่ท้อแท้ แม้จะเหน็ดเหนื่อยสักปานใดก็ทำต่อไปด้วยความหวังว่าจะต้องถึงจุดหมายในสักวัน ย้อนมามองตัวเรา ดีกว่าพระชนกตั้งเยอะที่อย่างน้อยมีศรแดง(มรณะ)คอยชี้บอกทางว่าให้ไปต่อไปเส้นชัยอยู่ข้างหน้า ไม่ต้องสนใจว่าอีกไกลแค่ไหน แค่ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอ เลยก้มมองที่เท้าตัวเอง ปัจจุบันอยู่ที่เท้าทั้งสองเท่านั้น มองในแง่ดีเส้นทางนี้ก็เป็นการฝึกจิตว่าเข้มแข็งแค่ไหนถ้าขวัญอ่อนละก้อบ้าแน่เลยที่ต้องอยู่ในป่าเพียงลำพัง ตัวเรานั่นแหละที่ปรุงแต่งหลอกตัวเอง ถ้าคุมสติไม่อยู่ก็ยุ่ง อันตรายต่อมาคือขี่คนเดียวเกิดอุบัติเหตุล้มหัวฟาดหินตายอยู่คนเดียว ถ้าคนไม่แข็งแรงอาจเป็นลมช็อคตายเพราะเสียเหงื่อและขาดน้ำ หรืออื่น ๆ ที่มองไม่เห็นจะ ๆ แต่จะทำให้เราเห็นแว้บ ๆ บางครั้งถ้าจิตตกมันจะกึ่ง ๆ เหมือนตาฝาดคิดไปเอง ยิ่งคนตาสั้นอย่างเราไม่ต้องพูดถึง ความเบลอของวิสัยทัศน์ผนวกความสลัวในป่าสร้างภาพมายาได้มากมายแถมยังมี sound effectจากหรีดหริ่งเรไรอีก ยังดีที่เรามีสติเป็นเพื่อนแผ่เมตตาไว้ก่อน

ห้าโมงกว่าก็ยังคงอยู่ในป่า เริ่มใจหาย ป่านนี้ที่สำนักงานออป.แม่แจ่มจะรู้บ้างไหมนะว่ามีนักท่องเที่ยวหายไปตั้งคนหนึ่ง จะส่งคนมาติดตามค้นหาหรือยังนะ ใจก็คิดไปเท้าก็ถีบไป เอาเถอะเลวร้ายที่สุดก็ตาย(เกิดมาแล้วก็ต้องตายทุกคน) หรือดีหน่อยก็กินข้าวลิงนอนในป่านี่แหละ ในที่สุด ก็เริ่มเห็นบ้านคนอยู่รำไร ใกล้หกโมงเย็นแล้ว หลังจากขี่พ้นเขตดงมรณะมาได้(ยังกะเพชรพระอุมา)ศรแดงก็ชี้ให้ขี่ออกไปยังถนนในหมู่บ้าน รู้สึกเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ทันทีที่เห็นทุ่งนา วัว กระท่อม ผู้คนและเขาหัวโล้น แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่ ลองขยี้ตาเพิ่มความแน่ใจแต่ก็ยังไม่วายคิดว่าจะเจออะไรอีกล่ะ ด้วยความหิวน้ำอย่างแรงก็รีบปรี่เข้าไปหาชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังสาละวนพาวัวเข้าคอก คำถามแรกที่หลุดออกมาก็คือ “ลุงคะจากนี่ไปสวนป่าออป.อีกไกลไหมคะ” แกมองเราแบบไม่เชื่อสายตาว่ามีผู้หญิงหลุดออกมาจากป่า คำตอบคือ “โอ๊ยอีกไกล ต้องข้ามเขาไปอีกหลายสิบโล ขี่ไปเรื่อย ๆ ตามทางนี่แหละแต่จะไหวเหรอขึ้นเขาลงเขานะ” ได้ฟังแล้วก็อยากจะตายซะตรงนั้น แต่ก็ต้องฝืนใจไปต่อหลังจากขอบคุณลุงที่บอกทางและให้น้ำดื่มแล้วก็รีบเดินทางต่อไป ตะวันใกล้ตกดินเต็มที ชาวบ้านที่ออกไปทำนาพาวัวไปเลี้ยงในทุ่งเริ่มทยอยกลับ แทบจะทุกคนหันมามองฉันด้วยความประหลาดใจ หนทางข้างหน้าเป็นทางโล่งโอบล้อมด้วยเขาหัวโล้นยามแล้งเช่นนี้ ความจริงที่นี่คงเขียวขจีสุดลูกหูลูกตายามหน้าฝน แต่ฉันไม่มีเวลาและอารมณ์คิดถึงความสุนทรีย์ใด ๆ อีกต่อไปแล้ว คิดอย่างเดียวว่าจะกลับไปที่พักยังไงให้ปลอดภัยก่อนค่ำ ซึ่งความหวังก็ดูจะริบหรี่ดังแสงตะวันยามสายัณห์เช่นนี้

ตอนนี้เรี่ยวแรงจะเข็นจักรยานก็แทบจะไม่เหลือแล้ว แต่ฉันก็จูงสลับขี่ต่อไปด้วยแรงทิฐิ จะไม่ยอมพึ่งใครจะไปให้ถึงที่สุด แต่เนื่องจากขาดน้ำและเสียเหงื่อไปเยอะความอ่อนเปลี้ยเพลียแรงมันก็ยิ่งทับทวี ชาวบ้านแถวนั้นคงจะสมเพชฉันสุดสุด บางช่วงฉันก็ต้องหยุดเพราะขามันล้าเกินจะก้าวแล้ว แต่ดูเหมือนว่าฉันกำลังจะเจอกับการผจญภัยช่วงต่อไป มองไปยังเส้นทางข้างหน้ากลับเริ่มเป็นป่าสักอีกแล้ว มืดครึ้มดิบทึบกว่าเดิมเสียอีก สัญชาตญาณบอกว่า หยุดเถอะ ไม่งั้นได้ตายสมปรารถนาแน่ ๆ ขืนดื้อไปต่อ ก้มดูนาฬิกาอีกครั้ง ใกล้จะหกโมงครึ่งแล้ว เหลียวกลับไปดูเห็นแสงไฟวิบวับจากหมู่บ้านที่จากมา น่าอดสูนัก หากต้องเลี้ยวกลับไปแต่ถ้าไม่กลับไปในหมู่บ้านก็คงไม่ได้กลับไปไหนอีกเลย กำลังจะเลี้ยวรถกลับ ทันใดนั้น

Just a short break

Monday — Mon, 07 Dec 2009 11:01:58 +0700

สวัสดีค่ะ

ขอคั่นความทรมานบันเทิงเรื่องราวการผจญภัยในป่าที่แม่แจ่มหน่อยนะ

ยอมรับค่ะว่ามันอันตรายมาก
แต่อยากให้สมาชิกติดตามการต่อสู้ในจิตใจ (inner conflict) ของมนุษย์คนหนึ่ง

ค่อยๆอ่านนะคะ

จะเข้ามาอัพโหลดเรื่องเรื่อยๆ
enjoy reading
Monday

แม่แจ่ม หุบเขามฤตยู (ช่วงต่อมา)

Monday — Mon, 07 Dec 2009 10:30:13 +0700

เอาไงดีวะถามตัวเอง ท่านผู้อ่านคงจะลุ้นให้ปั่นกลับ ไม่มีทางซะละ เพราะต้องปั่นขึ้นเขาที่ค่อนข้างชันและที่สำคัญสุดผ่านป่าช้าหมู่บ้านกลับไป ก็ขามาเล่นปล่อยรถให้มันพุ่งทะยานลงมาตามแรงโน้มถ่วงด้วยความเมามันไกลโขอยู่ มารู้อีกทีก็ติดกับซะแล้ว สมองก็เลยสั่งการว่า
เอาเถอะ มาถึงขั้นนี้แล้วต้องปั่นต่อไป ขืนยืนคิดอยู่อาจมีคนลุกขึ้นมาช่วยคิด ก็เลยใส่เกียร์สิบ (จริง ๆมันมีแค่หกเกียร์) ขี่ไปตามเส้นทางลูกศรมรณะต่อไปแบบไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางอยู่ที่ไหน และดูแล้วเส้นทางข้างหน้าก็ยังลงเขาต่อไป ซึ่งน่าจะง่ายกว่าปั่นขึ้นเขา ตราบใดที่ยังมีเส้นทางที่ชัดเจนและลูกศรบอกทางเป็นระยะ จุดหมายก็คงไม่ยากเกินไป (มิจฉาทิฐิโดยแท้ครับพี่น้อง)

ถ้าคุณอยู่ในสถานการณ์นี้ตัวคนเดียวและเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คุณก็จะปั่นแบบลืมตายไปเลย เรื่องหิวนงหิวน้ำไม่ต้องพูดถึง ไม่มี ไม่น่าเชื่อทั้งที่เหงื่อชุ่มหลัง(ความจริงโชกไปหมดทั้งตัวด้วยความกลัวผีมากกว่า)
เหลือบไปดูนาฬิกา สี่โมงกว่าแล้ว เอาเถอะทำอะไรไม่ได้นอกจากปั่น ปั่น ปั่น ตาก็คอยชะแง้แลดูว่าจะมีป้ายบอกอะไรให้ความหวังกันมั่ง ไม่มีเลย ป้ายใหญ่ ๆ ในสวนป่าสักบอกแต่ข้อมูลจำเพาะของไม้สักแต่ละแปลงว่าปลูกเมื่อไรถึงเมื่อไร กี่ต้น หาได้มีประโยชน์ต่อคนใกล้ตายอย่างเราไม่ ตลอดข้างทางก็มีแต่ป้ายพวกนี้ อยากจะร้องไห้ แต่ก็ร้องไม่ออกเพราะมันสลายกลายเป็นเหงื่อหมดแล้ว นาน ๆ จะเห็นป้ายลูกศรสีแดงย้ำเตือนว่ามาถูกทางแล้ว ตรงไปเรื่อย ๆ พอปั่นไปก็หยุดพักหอบสองสามแฮ่กแล้วก็ต้องปั่นต่อ ไม่กล้าหยุดนาน บางช่วงก็ลังเลจะกลับดีไหมเนี่ย แต่พอคิดว่าจะต้องปั่นขึ้นเนินกลับผ่านป่าช้าก็หยุดคิดและปั่นต่อไป
ในป่าไม่มีคนงานอยู่เลยคงเลิกงานกลับบ้านกันหมดแล้ว เสียงที่ได้ยินตอนหยุดพักก็จะมาจากเสียงของสัตว์ป่าตัวเล็ก ๆ (พยายามคิดในทางสร้างสรรค์)เช่น กระรอก กระแต นก ดังสวบสาบ กอกแกก ๆ ตามโพรงไม้ ตามพื้นดินก็เต็มไปด้วยใบสักใหญ่ ๆ หล่นทับถมกันหนาเตอะ เหลียวมองไปรอบ ๆ พยายามจะมองหาคนเพื่อขอความช่วยเหลือก็ไม่มีให้เห็นแม้เงา แต่แล้วความคิดแง่ลบก็ยิ่งซ้ำเติม คนเหรอ? ในป่าเปลี่ยวขนาดนี้ถ้าเห็นคนจะแน่ใจได้ไงว่าเป็นคน พอคิดแค่นั้นก็ใส่เกียร์สิบพุ่งต่อไป

ทว่า ภูมิประเทศเริ่มไม่เป็นใจซะแล้ว จากที่ลงเขาอยู่ดี ๆ ทางลูกรังสายนั้นก็เริ่มชันขึ้น ๆ กล้ามเนื้อขาเริ่มล้าก็ต้องเดินจูงสลับขี่ไปเรื่อย ๆ เรื่องหยุดพักน้อยมากแค่หยุดหอบมากกว่า ปั่น ปั่น ปั่น จูง จูง จูง บางทีก็ล้มลุกคลุกคลาน ทำให้ได้พิจารณาชีวิตไปด้วย เกิดปัญญามองเห็นความไม่แน่นอนของชีวิต ตอนเช้านอนเอกเขนกอยู่ในห้องพักแสนสบาย ตอนบ่ายกลับมาตกระกำลำบากในป่าเปลี่ยวเดียวดาย ชีวิตมีทั้งขาขึ้นขาลง ต่างกันตรงที่ขาลงเขามันง่ายและสบายกว่าขาขึ้นเขาซึ่งต้องใช้พลังกายมากกว่า ชีวิตก็เหมือนกับเส้นทางวิบากนี่แหละมีทั้งขึ้น ๆ ลง ๆ เจ็บปวด เหนื่อยยาก ต้องตัดสินใจเมื่อถึงทางแยกซึ่งต้องเลือกว่าจะไปทางไหน บางทีก็เจอหิน เจอตอ ทำเอารถเกือบล้ม บางทีเสียหลักก็ล้มไม่เป็นท่าแต่เมื่อชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นต่อไป

“นี่แหละรสชาติของชีวิต” คำพูดนี้อมตะจริง ๆ ใช่เลย ชีวิตหาความเที่ยงแท้ไม่มี เป็นอนิจจังที่สุด ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างฉันคิดอะไรดี ๆ ก็เป็น (คงเฉพาะเวลาที่รู้สึกตัวว่าใกล้ตายหรือตกอยู่ในอันตราย)
ไม่รู้ว่าตัวเองมาไกลแค่ไหนแล้ว (28กิโลวิบากจะไปได้ไกลแค่ไหนเชียว) เนื่องจากเหนื่อยและต้องขึ้นเขาไปตามเส้นทางที่ขรุขระตลอดจึงหลอกตัวเองไปว่ามาไกลมากแล้วอีกไม่นานก็คงจะถึง ลูกศรสีแดงบอกว่าตรงไป เราเริ่มโกรธคนทำทางแล้วนะ ทำไมมันจะบอกสักนิดไม่ได้รึไงว่าอีกกี่โลจะถึงหรือข้างหน้าเส้นทางจะเป็นยังไง จะได้เตรียมตัวเตรียมใจมั่ง นี่มีแต่ลูกศรมฤตยูเป็นสัญลักษณ์แห่งเส้นทางมรณะโดยแท้ นอกจากจะต้องขึ้นเขาอยู่ตลอด เส้นทางก็มีแต่หินตะปุ่มตะป่ำนักปั่นเสือภูเขามืออาชีพน่าจะชอบ ท้าทายพวกข้อมือแข็งไว้คอยหักหลบหินว่องไว ไอ้มือใหม่(ตีน)ใหม่อย่างเราเนี่ยเวลาเจอหินเยอะก็ลงจูงปลอดภัยจากการล้มจูบหิน แต่เส้นทางก็สอนเราไปเอง ตอนแรก ๆ ก็จูงพอตอนหลังเริ่มเมื่อยลองขี่ลุยหินดูมั่งก็รู้ว่าจะต้องบังคับแฮนด์ยังไง ที่สำคัญห้ามเบรกกะทันหันรถจะเสียหลักและกระแทกกับแง่งหิน กรณีนี้ก็ตัวใครตัวมันไม่เจ็บน้อยก็เจ็บหนัก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดได้รับการปลดปล่อยเต็มที่ตอนนี้ ได้แต่บอกกับตัวเองว่าปั่นต่อไป ไม่คิดหันหลังกลับแน่นอน มีอยู่ช่วงหนึ่งถอดใจแล้ว จอดรถ ยืนนิ่งไม่ยืนเปล่าพนมมือด้วย(เริ่มพึ่งไสยศาสตร์บวกธรรมะ) เพราะใจไม่ไหวแล้ว

...รู้สึกว่าอะดีนาลีนพุ่งปรี๊ดทันทีทันใด เพราะป้ายนั้นเขียนว่า

Monday — Sun, 06 Dec 2009 14:30:47 +0700

แม่แจ่ม: หุบเขามฤตยู (ช่วงแรก)

สวัดดีค่ะ สมาชิกชาวเว็บป๊ะป๋าที่บังเอิญคลิ๊กเข้ามาในบล๊อกของเรา

อ้ะ ไหนๆ ก็หลุดเข้ามาแล้ว ขอเชิญรับความทรมาน เอ๊ย! สำราญบานใจจากเรื่องเล่าข้างทางที่กี้ไปพานพบ พอดีเป็นคนที่ชอบเขียน เจอะเจออะไรน่าสนใจ ก็จะจดบันทึกเก็บไว้ ถ้ามีบุญบวกฝีมือก็คงจะได้ทำพอคเก็ตบุคกะเขาบ้าง ตอนนี้ก็ฝึกเขียนไปเรื่อยๆ

สไตล์งานเขียน ก็จะค่อนข้างสะท้อนความเป็นตัวตนของเรา ถ่ายทอดด้วยภาษาง่ายๆ เหมือนได้มานั่งคุยกัน มีทั้งลูกกรุงลูกทุ่ง กลิ่นอายของความเป็นน้องนางบ้านนา กลิ่นโคลนสาบควาย และสาวเมืองกรุงในบางแง่มุม บางทีก็ใช้ภาษาไทยมั่งอังกฤษมั่งก็อย่าต่อว่ากันนะจ๊ะ เรามองว่าภาษาเป็นเครื่องมือสื่อสารไร้พรมแดน (อีกไม่กี่ปีโลกก็จะแตกแล้วอย่าคิดอะไรมาก Just let go of things) อิอิ ครูออดตาเขียวแว้ว

เพื่อนๆสมาชิกอย่าลืมแวะมาเยี่ยมกี้บ่อยๆนะ ถือคำแนะนำติชมมาฝากกี้ด้วยนะจ๊ะ
ขอบคุณป๋าติ๊ดที่อนุญาตให้มีพื้นที่ส่วนตัว ไว้ฟรีสไตล์ กระโดดโลดเต้น ในแบบของนู๋

เพิ่งกลับมาจากการไปปีนดอยผ้าห่มปก แต่พอดียังเขียนไม่เสร็จก็ขอประเดิมเรื่องราวการเดินทางผจญภัยของกี้ที่อำเภอแม่แจ่มกันก่อนละกัน
ใครเคยไปเที่ยวบ้างยกมือขึ้น
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อหลายปีแล้ว แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นก็ยังชวนให้วังเวงวิเวกวิโหวเหวไม่หาย

Let’s go!

แม่แจ่ม: หุบเขามฤตยู (ช่วงแรก)

มีไม่กี่อย่างที่จะผลักดันมนุษย์ให้ทำอะไรได้อย่างสุดโต่ง นั่นคือ ความรัก ความเกลียด ความโกรธและความกลัว สำหรับฉันแล้วประเด็นสุดท้ายนี่แหละที่ทำให้เกิดตำนานการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่อีกครั้งหนึ่งที่จะต้องจดจำไปชั่วชีวิต

ณ. สวนป่าแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ภายใต้การดูแลของออป. นอกจากทำไม้แล้วที่นี่ก็ยังมีที่พักที่สงบเงียบและสวยงามท่ามกลางความร่มรื่นเขียวขจีของป่าสักและพืชพรรณต่างๆโดยรอบ จึงเป็นอีกปลายทางหนึ่งของผู้หญิงนักแสวงหาเช่นฉันที่เลือกมาเยี่ยมเยือนช่วงต้นฤดูหนาว หลังจากเก็บสัมภาระเข้าที่พักแล้ว ด้วยความที่เป็นคนชีพจรลงเท้าก็เริ่มออกสำรวจโน่นนี่รอบ ๆ ที่พัก และสอบถามข้อมูลทั่วไปกับเจ้าหน้าที่ที่สำนักงานว่ามีกิจกรรมอะไรบ้าง คุณเป็ดบอกว่า “ที่นี่มีกิจกรรมหลากหลายเริ่มตั้งแต่ปีนผาจำลอง พายเรือคะนู ล่องแก่งแม่แจ่ม เดินป่าชมทัศนียภาพ ดูนกและจักรยานเสือภูเขาครับ” น่าสนุกแฮะ ว่าแต่ว่า “เส้นทางล่ะคะ” คุณเป็ดอธิบายสั้นๆด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พร้อมชี้เส้นทางในแผนที่ประกอบ ฉันแอบเห็นแววตาเย้ยๆ ขณะอธิบายด้วยประมาณว่า น้ำหน้าอย่างหล่อนน่ะแค่รอบหมู่บ้านก็หรูแล้ว
“ก็มีสองเส้นทางหลักๆ ขี่รอบหมู่บ้านก็แล้วกันไม่ไกลมาก ถ้าขี่รอบใหญ่มันก็28โล”

“ว้าว ไกลจังไม่เข้าไปถึงเมาะตะมะเหรอเนี่ย” ฉันแหย่เขาเล่น
จากนั้นด้วยความที่คิดเดาเอาเองเพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้จักว่าเสือภูเขามันเป็นยังไง หฤโหดเพียงไหน ก็สรุปเองว่าปั่นจักรยาน เชอะ พื้น ๆ ก็แค่ไกล ปั่นไม่ไหวก็กลับ และด้วยความที่พี่เขาอธิบายสั้นมากฟังดูแล้วเหมือนง่าย ๆ ไม่ได้บรรยายถึงความวิบากใดๆ สักพักฉันก็ไปคว้าจักรยานมาคันหนึ่งไม่ได้ใส่ใจตรวจสอบสมรรถนะใดๆ ก้นติดเบาะก็ทะยานลงเนิน ปล่อยรถให้วิ่งฉิวไปตามถนนลูกรังผ่านหมู่บ้าน สักพัก เอ๊ะทำไมรถมันวิ่งหนืดๆ ก้มลงดู อ้าวยางแบนนี่หว่า เลยต้องจูงมาเปลี่ยน นี่แค่เริ่มขี่ก็มีลางร้ายซะแว้ว (ความจริงก็ฉุกคิดแล้วนะ เฮ้ย วันนี้ฤกษ์ไม่ดีอย่าไปเลย) ไม่ค่ะ ไม่มี ความห้าวทโมนมันอยู่ในสายเลือด หลังจากได้จักรยานคันใหม่มีสติกเกอร์ติดว่า B21 (ชื่อคล้ายๆ เครื่องบินเลยแฮะคงจะฮ่อมันพิลึก) ก็ไม่คาดคิดว่าเจ้าB21มันจะพาเราไปยังเส้นทางสายมฤตยู

เหลือบไปดูนาฬิกาข้อมือก่อนสตาร์ทก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสามครึ่งแล้ว ทีแรกก็ขี่อยู่รอบหมู่บ้านไป ๆ มา ๆ เริ่มเบื่อ ตาก็เริ่มสอดส่ายมองหาเส้นทางใหม่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นเส้นทางหนึ่ง แถมมีลูกศรสีแดงชี้ทางไว้ด้วย เดาว่าคงจะให้ขี่เข้าไปได้ ได้การละ ลองเข้าไปสำรวจซะหน่อยว่าสภาพป่าปลูกเป็นไง และก็คิดว่าสักพักก็คงจะออกมาเพราะว่าเริ่มเย็นแล้วและช่วงหน้าหนาวก็มืดเร็วซะด้วยผนวกกับก้มสำรวจตัวเองเห็นว่าความพร้อมในการขี่จักรยานเสือภูเขาเป็นศูนย์ ไม่มีหมวกกันน็อค ถุงมือ อุปกรณ์เซฟตัวเองไม่มีเลย แม้กระทั่งน้ำดื่ม ไอ้ที่มีน่ะเหรอสุดยอด อาทิ หมวกไหมพรมสีดำสุดเก๋ ยีนส์ เสื้อยืด รองเท้า(ที่เหมาะไปเดินห้างมากกว่า) พร้อมกล้องปัญญาอ่อนและตังค์ร้อยกว่าบาทติดตัวไว้กะว่าขี่ ๆ ไปอาจเจอเซเว่นจะได้แวะซื้อสเลอปี้หนมจีบซาลาเปา(คิดได้ไงเนี่ย)

ขณะขี่ตามเส้นทางลูกศรสีแดงเข้าไปเรื่อย ๆนั้นรู้สึกเหมือนมีแรงบางอย่างมาดูดรถเราให้พุ่งไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ยังไม่ต้องตกใจค่ะก็ขี่ลงเขาอ่ะมันก็เลยพุ่งทะยานไม่ต้องปั่น ช่วงแรก ๆ เส้นทางเรียบสบายและก็ปั่นลงเขาอย่างเดียว (กลลวง) ทัศนียภาพก็สวยสุดบรรยายเป็นป่าสักโอบล้อมเราสุดลูกหูลูกตาแต่เนื่องจากมาช่วงหน้าหนาวจึงค่อนข้างแห้งแล้ง ต้นไม้ส่วนใหญ่ก็จะทิ้งใบร่วงทับถมพื้นดิน ยืนต้นเปลือยท้าแสงแดดและสายลม ด้วยความเงียบของป่าจึงได้ยินแต่เสียงล้อจักรยานของฉันบดขยี้ใบไม้แห้งดังกรอบแกรบไปตลอดทาง หลังจากรู้สึก(สำนึก)ว่าลงเนินมาเนิ่นนานก็เลยชะลอรถ ณ.จุดหนึ่งกอปรกับเห็นป้ายปักไว้ริมทาง ด้วยความที่เป็นคนสายตาสั้นแต่ไม่มากเห็นเบลอ ๆ ว่า “.......ช้า.......” นึกว่าเป็นป้ายเตือนนักปั่นว่าให้ขี่ช้า ๆ หรือขี่ช้าชิดซ้ายอะไรก็ว่าไป ก็เลยค่อย ๆ จูงรถไปยืนอ่านให้มันชัด ๆ วินาทีนั้นเอง รู้สึกว่าอะดีนาลีนพุ่งปรี๊ดทันทีทันใด เพราะป้ายนั้นเขียนว่า “สุดเขตป่าช้าหมู่บ้าน.......” (จำชื่อไม่ได้เพราะแค่อ่านถึงคำว่าป่าช้า ขนหัวก็สมานฉันท์ร่วมใจกันลุกเกรียวแล้วค่ะ) เท่านั้นเองขาก็สั่นพับ ๆ ด้วยความกลัว มองไปรอบ ๆ ก็มีแต่ป่ากับป่าช้าที่แสนจะเงียบสงัดและวังเวงเหลือทน [size=large]

ไม่มีรอยยิ้มบนรถไฟฟ้า ไม่มีใครมาหาหรอก...เธอ

Monday — Fri, 04 Dec 2009 12:01:56 +0700

ไม่มีรอยยิ้มบนรถไฟฟ้า
ไม่มีใครมาหาหรอก...เธอ

ช่วงเร่งด่วนของเช้าวันทำงานวันหนึ่ง บนรถไ่ฟฟ้า(ที่แสนจะแน่นและอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมนานาชนิด) หลังจากที่ฉันถูกดันด้วยมวลชนให้ไปยืนเสนอหน้าโหนราวเป็นชะนีกรุงอยู่กลางรถได้แล้ว(รู้สึกเหมือนมากจริงๆเพราะดันใส่เสื้อแขนยาวสีดำ) ก็ได้กวาดสายตาสแกนไปทั่วๆเผื่อเจอพระเอกแบบในหนัง ไม่มีใครเข้าตากรรมกร(เขียนถูกแล้ว)
เรดาร์ก็มาสะดุดที่ผู้หญิงใบหน้าเปื้อนง่วงที่นั่งตรงหน้าเราพอดี แม่เจ้า!หล่อนไปต่อขนตามาซะงอนยาวเช้งกระเด๊ะ ทามาสคาราดำปื้ดนั่งหลับๆตื่นๆ ลืมตาไม่ขึ้นหนังตาคงรับภาระอันหนักอึ้งนั้น ถัดมาอีก50องศา สาวออฟฟิศ แต่งตัวintrendสุดๆ ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมรองเท้ากระเป๋า สงสัยจังเธอจะต้องเหนื่อยขนาดไหนให้ทุกอย่างมันเข้ากันหมดขนาดนี้ ทางซ้ายมือของเราก็ไม่น้อยหน้าหนุ่มออฟฟิศนุ่งกุงเกงสแลค เสื้อเชิ้ตwrinkle free อย่างดีแขนยาว รองเท้าหนังดูดีมีสกุล ถือกระเป๋าหนังยี่ห้อไอ้เข้ เงินเดือนคงจะเยอะถึงแต่งหล่อได้ขนาดนี้ เนี้ยบซะ สายตาเขามองผ่านหน้าต่างรถไปแบบไร้จุดหมาย บางคนก็ง่วนอยู่กับการจิ้มๆอยู่หน้าจอโทรศัพท์ ส่วนคนอื่นๆก็แต่งกันประชันโฉมกันสุดฤทธิ์สุดเดช เรียกได้ว่าถ้าอยากจะอัพเดทแฟชั่นก็ต้องขึ้นรถไฟฟ้านี่แหละ

ไม่มีใครสบตาใคร มีแต่คนหน้าเรียบเฉย เราลองมองไปที่ผู้หญิงคนนึงแต่หล่อนก็รีบหลบตาวุ่นวายยังกะกลัวว่าความลับบางอย่างจะหลุดออกมา อ้าวแล้วกัน กะจะส่งยิ้มให้ซะหน่อยเก้อเลยเรา ลองมองไปรอบๆมีใครมองเราอยู่ป่าว เฮ๊ย! มีว่ะมีหนุ่มคนนึงกำลังมองเราอยู่ หนอยแน่ะ! คงจะเห็นชั้นยิ้มเก้อแหงเลย เสียฟอร์มอ่ะ แต่พอเราหันไปมองเขาก็หลบตาไปซะงั้น เฮ้อคนแถวนี้จะเก๊ก(ซิม)กันไปทำไมนะ ไม่รู้จักระบายยิ้มบนใบหน้ากันซะมั่ง ดีแต่ระบายคิ้ว แต่งตาทาปาก หากปราศจากซึ่งรอยยิ้มมันจะพิมพ์ใจผู้คนไปได้อย่างไร ที่บอกว่ายิ้มน่ะยิ้มด้วยตาแล้วมาบานเบ่งที่ใจหรือยิ้มที่ใจแล้วมาOn airทางดวงตา แต่ก็ไม่ได้ยิ้มเรื่อยเปื่อยนะเดี๋ยวเขาจะว่าบ้าเอาได้ แต่ที่นี่ทุกคนมีpropsทุกอย่างยกเว้นรอยยิ้ม ไม่ต้องมากหรอกแค่จางๆก็ทำให้โลกสว่างขึ้นอีกเยอะ ไม่ใช่หันซ้ายหันขวาก็เจอแต่แววตาที่ดูแห้งแล้งไร้ความเบิกบาน ไร้ชีวิตชีวา หน้าอมทุกข์ ช่างขัดกับภายนอกของพวกเขาที่ดูวูบวาบ หรูหรา ฟู่ฟ่าที่พยายามเสริมเติมแต่งเหมือนจะเอาไปปกปิดความว่างเปล่าเหงาหรือไม่ก็ความว้าวุ่นภายใน
จะเครียดอะไรกันนักหนาครับพี่น้อง...

“เหนื่อยกันบ้างไหมคะ ที่ต้องอยู่ที่นี่ เมืองที่เจริญแต่วัตถุ วิ่งไล่ตามแฟชั่นและITอย่างไม่มีวันตามทัน เคยรู้จักความสุขที่แท้จริงกันไหมคะ” เสียงของฉันนั่นเองร้องตะโกนถามก้องอยู่เพียงในใจ
ที่จริงเราก็ไม่ได้ดีเด่นเลิศหรูไปกว่าคนแถวนี้แม้แต่น้อย บางทีก็สุขบางทีก็ทุกข์ เศร้า เหงา เซ็งแบบมนุษย์เดินดินกินข้าวแกง บางทีก็เผลอสติหลงไปกับกระแสบริโภคนิยม บางทีก็โหยหาชนบทอันห่างไกลที่เคยไปสัมผัสชีวิตอันสงบ เชื่องช้า เรียบง่ายประหนึ่งสายหมอกยามเช้า...

“อุ้ย” กำลังคิดเพลินๆ ถูกเหยียบเท้าจนต้องหลุดจากภวังค์ ฉันภาวนาให้เป็นพี่เคน เพี้ยง! หันไปดูกลับกลายเป็นพี่แคน หนุ่มออฟฟิศหน้าเหลี่ยมคนหนึ่ง เขาก็รู้นะว่าเหยียบเท้าเราแต่ไม่มีคำขอโทษหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่ดูหนาหนักนั้น เราก็คิดบวก เขาคงขอโทษเราในใจแล้วแหละ ช่างมันเถอะ ชาติที่แล้วเราคงไปเหยียบเท้าเขาไว้ แต่น่าสงสารผู้หญิงคนที่มาด้วยกะนายนี่จริงๆ น่าจะเป็นแฟนกันเห็นถือกระเป๋าให้ หุหุ สุภาพบุรุษจอมปลอม ทำคะแนนแต่กับแฟนตัวเองแต่ทำร้ายชาวบ้าน อีกนานไหมนะที่ผู้หญิงคนนี้จะตาสว่าง
ตัวใครตัวมันนะน้อง
เพราะอีกสองสถานี พี่ก็ต้องลงไปผจญเวรผจญกรรมทำงานต่อเหมือนกัน
เฮ้อ!

สายเดี่ยว

Monday — Thu, 26 Nov 2009 11:17:32 +0700

Off road girl: Alone around Thailand

คุยกันก่อนเดี่ยว

ทำไมมาเที่ยวคนเดียว
อกหักเหรอ...
ทำไมไม่ เอาเพื่อนมาด้วยล่ะ

เป็นคำถามที่ต้องตอบทุกครั้งยามเดินทางคนเดียว คำตอบแบบทีเล่นทีจริงคือ...
ไม่มีใครคบค่ะ...
ไม่คบใครค่ะ...
ไม่ได้อกหักค่ะ
เออ มาหาเอาข้างหน้าค่ะ...
แรก ๆก็หงุดหงิดไม่เข้าใจว่าทำไมนะไอ้การเดินทางคนเดียวเนี่ยมันน่าตกใจอะไรนักหนา พอมาคิดอีกที เออ นี่เมืองไทย...ผู้หญิงเดินทางคนเดียวดูจะไม่ปลอดภัย ขัดหูขัดตาผู้คนโดยเฉพาะผู้ใหญ่

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ไปเที่ยวดอยหัวแม่คำ จ. เชียงราย โบกรถกะบะของชมรมเดินวิ่งจังหวัดเชียงรายขึ้นดอย ป้าคนหนึ่งในทีมถึงกับออกปาก วันหลังอย่าทำอีกนะ ป้าเป็นห่วง
ความจริงแรก ๆ ก็เดินทางกับเพื่อนฝูงอยู่หรอก แต่ดูว่าจะไม่รุ่งกับการเป็นทีมเวิร์ก เพราะเราเป็นปัจเจกบวกไฮเปอร์มากไปหน่อย โปรแกรมของเราจึงอัดแน่นไปด้วยที่เที่ยว กะว่ามาทีเดียวเก็บหมด จนคนที่มาด้วยเดี้ยงไปตาม ๆ กัน พร้อมใจกันบอกว่า "ไม่ไปกับมึงแล้ว เหนื่อยโคตร"

ก็ยอมรับว่าการเที่ยวเป็นก๊กน่ะหนุกหนาน เฮฮา บ้าหลุดโลกได้เท่าที่ต้องการ แต่ถ้าอยากได้สาระต้องเที่ยวคนเดียวแล้วไปเมคเฟรนด์กับคนท้องถิ่น อ้อ ขอเตือน คนขี้เหงา คนไร้มนุษย์สัมพันธ์ห้ามไปคนเดียวจะลำบากทั้งกายและใจ

ช่วงหลังๆ ขนาดเพื่อนอ้อนวอนขอไปเที่ยวด้วยยังไม่เอาใครไปสักคน รู้สึกเป็นภาระขึ้นมาทันที แสดงว่าการเดินทางลุยเดียวเนี่ย มันต้องมีอะไรน่าสนใจ น่าประทับใจไม่แพ้การเดินทางเป็นโขยงเป็นแน่
สิบกว่าปีที่ออกฉายเดี่ยว แต่ฉันกลับไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเลย
มามะ ตามเรามาเดี่ยวกัน

หัวนอนปลายเท้า

Monday — Mon, 23 Nov 2009 14:40:49 +0700

ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่บล็อกน้อยๆของเรา เป็นมุมส่วนตัวที่ไม่หวงห้ามเชิญเข้ามาอ่าน และแลกเปลี่ยนความคิดกันได้เลย

ก่อนจะไปสู่เรื่องอื่นๆ ขอท้าวความว่ามารู้จักเว็ปนี้ได้ไง

เรื่องก็มีอยู่ว่า วันหนึ่งเราและผู้ปกครองต้องไปถ่ายวีดีโองานแต่งงานของสมาชิกท่านหนื่ง ก็ได้พบกับป๋าและสมาชิกที่เอาวงดนตรีไปช่วยที่งาน พอดีเกิดอยากร้องเพลงขึ้นมาก็เลยเสนอหน้าไปขอแจมด้วยซะงั้น (เรื่องหน้าด้านนี่ไม่มีใครเกิน) ด้วยความที่เราเป็นไกด์ เห็นไมค์ได้ที่ไหนต้องหาเรื่องขอพูด ขอร้องเพลงไปเรื่อย ก็เลยได้เข้ามาที่นี่ รู้สึกเป็นกันเองดี พี่ๆน้องๆก็น่ารักน่าหยิก(ดูจากการตอบคำถาม) มีความรู้เรื่องเพลงกันมากมายหลากหลาย ถามอะไรก็รู้ถามอะไรก็ ตอบได้หมด(เก่งกว่า อัปดุล อีก) ก็เลยกลายเป็นเว็ปประจำที่ต้องเข้ามาเยี่ยมทุกครั้งที่on line
เอวังก็ด้วยประการฉะนี้

ตัวตนของMonday
ไม่ต้องคิดเลยusernameนี้ ง่ายมากเพราะว่าเราสมัครสมาชิกวันจันทร์พอดี ไม่ชอบคิดไรมาก ชอบที่วันจันทร์เป็นวันที่ตามฟุตบาตในกรุงเทพฯโล่ง เดินสบาย และเป็นวันที่น่าสงสารมีแต่คนไม่ชอบเพราะต้องไปทำงานเป็นวันแรกของสัปดาห์ แต่จะเป็นวันที่เราชอบไปเที่ยวเดินทางเพราะคนน้อย รถทัวร์ไม่ค่อยเต็ม และเงียบดี

เราชื่อกี้ มันมาจากคุกกี้ แม่เป็นคนตั้งให้
ตอนนี้ทำทัวร์เป็นไกด์ (ใครมีเพื่อนต่างชาติถ้าต้องการ การtake care แบบexclusiveก็ติดต่อได้นะจ๊ะ) อยู่วงการนี้มาได้สิบปีแล้ว สนุกดี ได้พบเจอผู้คนแปลกหน้าและหน้าแปลกมากมาย จนรู้เช่นเห็นชาติเลยไม่กล้ามีแฟนเป็นฝรั่ง ทำงานด้วยก็พอแล้ว นี่ถ้าต้องไปอยู่กินกับฝรั่งเหมือนกำลังต้องทำงานเลยว่ะ ขอเจอแค่ตอนทำงานก็พอ เรื่องอย่างนี้คนในอยากออกคนนอกอยากเข้า ค่านิยมมีแฟนฝรั่งกำลังมาแรง แต่เรากลับมีแฟนเป็นมันแกวซะงั้น
เลิกทำงานก็ยังซมซานเสาะแสวงหาที่เที่ยวต่ออีก ไม่รู้ทำไมมันถึงชอบนัก ไม่ใช่เที่ยวกลางคืนแต่เป็นการเดินทางท่องเที่ยวไปตามที่ต่างๆคนเดียว ชอบมากถ้าเป็นแนวadventure เดินป่า ดูนก และunseen ไปมาแต่ละที่โหดๆ เฉียดตายก็มีนี่ก็เลยเป็นที่มาของการตั้งชื่อบล็อกนี้ด้วย

ชีวิตของเรา
มีการเดินทาง เสียงเพลง และธรรมะเป็นโอสถและอาหารเสริมภูมิคุ้มกันกิเสส

Positive thinking

su1958 — Tue, 10 Nov 2009 21:20:44 +0700

สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่โลกมีแง่มุมมากมายให้มอง

แต่อยู่ที่เราจะเลือกมองมุมไหน

โลกใบนี้ มีมุมดีๆ ให้มอง

แค่มองเห็นว่า....

>> คนทุกคนมีเหตุผลในการทำสิ่งต่างๆ เสมอ

>> ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้...แต่ทุกปัญหาแก้ไขได้

>> สิ่งร้ายๆ จะมาพร้อมกับสิ่งดีๆ เสมอ

>> ความมืดในเวลากลางคืนมีแต่ 12 ชั่วโมง

>> หลังฝนตกหนักแล้วฟ้าจะปลอดโปร่ง

>> ของบางอย่างไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นของเรา

>> ชีวิตเป็นของเรา

>> ถนนบางสายไกลหน่อย แต่ก็ยังมีวันถึง

>> ฝันร้ายเป็นแค่ความฝัน

>> อุปสรรคทำให้ชีวิตมีสีสัน

>> ความเจ็บปวดทำให้หัวใจแข็งแกร่ง

>> ทุกๆอย่างมีระยะเวลาของมัน

>> การร้องไห้ทำให้ดวงตาใสขึ้น

>> ตัวเรายังไม่ได้อย่างใจเรา แล้วคนอื่นจะเป็นได้อย่างไร

>> เมื่อมาถึงจุดที่หนักที่สุดแล้ว หลังจากนั้นทุกอย่างจะผ่อนคลายลงเรื่อยๆ

>> มีไม่มากแต่ก็มีพอ

>> ไม่มีเงินแต่ยังมีแรง

>> ความอ้วนทำให้ใบหน้าอิ่มเอิบ

>> ความผอมทำให้เสื้อผ้าดูดี

>> ถ้าวิ่ง ก็ถึงเร็วขึ้น

>> ถ้าค่อยๆเดิน จะไม่เหนื่อย

โลกใบนี้ มีมุมดีๆให้มอง

และเรากำลังมองอยู่....

สิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวเรา โดยที่เราไม่ทันสังเกต

su1958 — Sun, 08 Nov 2009 15:27:17 +0700